Sampras zwaait geknakt af

LONDEN - Baan 2 op Wimbledon heeft als bijnaam the graveyard, het veldje waar kleine spelers toppers van het gras maaien. Gisteren werd Pete Sampras op die baan slachtoffer. Maar ook het centre court veranderde op de derde dag van het Londense Grand Slam in een slagveld.

De onderste helft van het mannenschema raakte gisteren ook de nummer twee van de plaatsingslijst Marat Safin kwijt. De Rus verloor in vier sets van de verrassende Belg Olivier Rochus: 2-6 4-6 6-3 6-7.

Even later vloog de als derde geplaatste Andre Agassi eruit. De Wimbledon-winnaar van 1992 verloor in drie sets van de Thai Paradorn Srichaphan.

George Bastl is een nobody in het mondiale tennis. Matig op gravel, zwak op hardcourt en bij voorbaat welhaast kansloos op gras. Toch liep de 27-jarige Zwitser gisteren zonder angst achter Wimbledons record-kampioen Pete Sampras aan de baan op.

Sampras is de grootste kampioen in 127 jaar grastennis in Wimbledon. De inmiddels dertigjarige Amerikaan vertrok op de laatste dag van the fortnight zeven keer met de beker van Church Road. Ergens halverwege zijn beste jaren was alleen Richard Krajicek hem een keer de baas.

Voor die Pete Sampras was ene George Bastl, die nog nooit een fatsoenlijke wedstrijd op gras had gewonnen, dus niet bang. Gewoon omdat de onaantastbare niet meer onaantastbaar is.

Vorig jaar gleed Sampras op 'zijn' gras onderuit tegen Federer. Maar dat was tenminste nog in de vierde ronde. Het was ook tegen een Zwitser, maar tenminste eentje met toekomst.

Sampras' laatste toernooizege dateert van juli 2000. Inderdaad op Wimbledon. Sindsdien is het al 29 toernooien kommer en kwel. Hij wil nog zo graag, maar de jaren beginnen te tellen en nederlagen komen hard aan bij iemand die niet gewend was te verliezen.

Ooit zag Sampras er alleen op Roland Garros sneu uit. De Amerikaan mist op zijn prachtige erelijst, met in totaal dertien Grand Slam-zeges, een overwinning in Parijs. Elk jaar weer nam hij zich het allerbeste voor, maar bij elke poging bleek dat hij van graveltennis geen camembert heeft gegeten. Nu is hij zelfs op gras ieders droomtegenstander geworden.

Sampras denkt dat hij nog steeds een groot toernooi kan winnen. Jammer dat niemand uit zijn directe omgeving hem de waarheid durft te vertellen. Jammer dat hij zo verdraaid eigenwijs is. ,,Ik kom terug'', zei hij gisteren. ,,Dit mag niet mijn afscheid zijn'', aldus de nummer één aller tijden na de nederlaag tegen de nummer 145 van nu.

,,Mijn toekomst... Ik vlieg nu naar huis'', zo probeerde hij grappig te zijn. Maar je kunt niet jolig doen als het gezicht boekdelen spreekt en het lichaam een ander verhaal vertelt. Er was iets geknakt. Verschrikkelijk geknakt. Er zat een gebroken man. Te zuchten, te steunen, te kreunen, te treuren.

,,Ik voel me leeg'', zei hij later eerlijk. ,,Ik heb hier zes maanden naar toe geleefd. Natuurlijk weet ik dat ik niet meer zo dominant als vroeger ben. Ik loop al maanden te rommelen en ik wist ook wel dat dat hier op Wimbledon niet ineens over zou zijn.''

,,Ik ben bezig met een gevecht tegen mijn leeftijd. Ik ben niet meer zo scherp, ik ben heel veel zelfvertrouwen kwijt. Ik had een naam die angst inboezemde, maar dat is niet meer. Hier op Wimbledon heeft niemand tegen mij iets te verliezen, maar alles te winnen.''

Hij zag er sneu uit, bij zijn afscheid van het toernooi dat hem het allermooiste bracht. Hij zag eruit alsof hij zojuist voor de zoveelste keer op Roland Garros had verloren.