Haast vergeten [76] slot

Tot dat moment had de zaal braaf de antwoorden geroepen die de tekstschrijver van de Leider had voorzien: ,,Willen wij nog langer wachtlijsten?'' ,,Nee!'' ,,Gaan wij dweilen met de kraan open?'' ,,Nee!'' ,,Laten wij Brussel de baas spelen?'' ,,Nee!''

Maar na ,,Zijn wij racisten?'' leek het alsof hij een valse noot had aangeslagen, want er klonk een massaal ,,Ja!''

De leider had zijn twee armen wijd uiteengestrekt. Het leek even te duren voor hij merkte dat de uitgelaten zaal het verkeerde antwoord had geroepen. Hij werd heel bleek en zakte vervolgens akelig onder de tafel die was bedekt met een groen tapijt dat tot op de grond hing. De vier geneesheren uit de fractie doken achter hem aan. Atta was de enige die onverstoorbaar op zijn stoel bleef zitten. Harm zag hem denken: 'Had ik mijn speelgoedpistooltje maar bij me'.

Pas dagen later zouden specialisten in de kranten de waarschijnlijke oorzaak van de val van de leider opperen : een te grote dosis cocaïne. Maar op dit moment leek het alsof hij was gesneuveld omdat zijn aanhangers ordinaire racisten bleken te zijn die niet de tact konden opbrengen om die overtuiging voor zich te houden nu hun verlosser op de televisie was.

Harm fietste naar huis en zag al in de eerste bocht van de Amstel een flakkerend licht in de strobalen hut. Binnen zaten de drie personen die hij de laatste drie maanden was gaan beminnen, een lamsboutje te roosteren. Gisteren had Harm een lammetje in de wei zien lopen. Herzegowiena riep: ,,Pluk wat pieterselie!'' Monica riep: ,,En koriander!'' I riep: ,,En neem wat hout mee, we hebben alle stoelen al opgestookt!''

Harm sprong over het slootje naar de kruidentuin en plukte pieterselie. Vervolgens pakte hij drie schijven van de omgewaaide boom en wilde hij weer over de sloot springen. Haast de koriander vergeten! Altijd zoveel mogelijk dingen tegelijk doen. Op drie vrouwen tegelijk verliefd worden. Voor de openbare zaak bij de BVD werken en tegelijk een goedverdienende website ontwikkelen. Nee, dat wilde hij niet meer. De haast was vergeten. De harmonie wachtte. Niet die van Har en Monica, niet die van Harmen en I, maar die met zijn zigeunerin der strobalen. Hij sprong over de sloot, liep naar het houtvuur en zei tot Herzegowiena: ,,Noem mij voortaan Bosnië.''

,,Elk verhaal eindigt met een huwelijk'', zei Monica. ,,Wat ga je nu doen?'', vroeg I. ,,Ik ga tuinieren en een maand filosoferen'', zei Bosnië.

Tot dat moment had de zaal braaf de antwoorden geroepen die de tekstschrijver van de Leider had voorzien: ,,Willen wij nog langer wachtlijsten?'' ,,Nee!'' ,,Gaan wij dweilen met de kraan open?'' ,,Nee!'' ,,Laten wij Brussel de baas spelen?'' ,,Nee!''

Maar na ,,Zijn wij racisten?'' leek het alsof hij een valse noot had aangeslagen, want er klonk een massaal ,,Ja!''

De leider had zijn twee armen wijd uiteengestrekt. Het leek even te duren voor hij merkte dat de uitgelaten zaal het verkeerde antwoord had geroepen. Hij werd heel bleek en zakte vervolgens akelig onder de tafel die was bedekt met een groen tapijt dat tot op de grond hing. De vier geneesheren uit de fractie doken achter hem aan. Atta was de enige die onverstoorbaar op zijn stoel bleef zitten. Harm zag hem denken: 'Had ik mijn speelgoedpistooltje maar bij me'.

Pas dagen later zouden specialisten in de kranten de waarschijnlijke oorzaak van de val van de leider opperen : een te grote dosis cocaïne. Maar op dit moment leek het alsof hij was gesneuveld omdat zijn aanhangers ordinaire racisten bleken te zijn die niet de tact konden opbrengen om die overtuiging voor zich te houden nu hun verlosser op de televisie was.

Harm fietste naar huis en zag al in de eerste bocht van de Amstel een flakkerend licht in de strobalen hut. Binnen zaten de drie personen die hij de laatste drie maanden was gaan beminnen, een lamsboutje te roosteren. Gisteren had Harm een lammetje in de wei zien lopen. Herzegowiena riep: ,,Pluk wat pieterselie!'' Monica riep: ,,En koriander!'' I riep: ,,En neem wat hout mee, we hebben alle stoelen al opgestookt!''

Harm sprong over het slootje naar de kruidentuin en plukte pieterselie. Vervolgens pakte hij drie schijven van de omgewaaide boom en wilde hij weer over de sloot springen. Haast de koriander vergeten! Altijd zoveel mogelijk dingen tegelijk doen. Op drie vrouwen tegelijk verliefd worden. Voor de openbare zaak bij de BVD werken en tegelijk een goedverdienende website ontwikkelen. Nee, dat wilde hij niet meer. De haast was vergeten. De harmonie wachtte. Niet die van Har en Monica, niet die van Harmen en I, maar die met zijn zigeunerin der strobalen. Hij sprong over de sloot, liep naar het houtvuur en zei tot Herzegowiena: ,,Noem mij voortaan Bosnië.''

,,Elk verhaal eindigt met een huwelijk'', zei Monica. ,,Wat ga je nu doen?'', vroeg I. ,,Ik ga tuinieren en een maand filosoferen'', zei Bosnië.