Homoseksualiteit is en blijft voorlopig 'on-Roemeens'

In Roemenië zijn onder druk van de EU, na aandringen van Nederland, wetten afgeschaft die homoseksualiteit verboden. Maar in de praktijk is er niks veranderd. ,,Wij willen bij de EU horen, niet bij Sodom.''

BOEKAREST - Iedere zondag houdt lekenpastoor Florin Buhuceanu een dienst voor homoseksuelen. Hij preekt in de Metropolitische Gemeenschapskerk in Boekarest. Van huis uit is hij net als zijn gelovigen orthodox, maar de Roemeense orthodoxe kerk spreekt nog steeds hel en verdoemenis uit over homo's die aan hun 'onnatuurlijke en on-Roemeense' driften toegeven.

Sinds januari is homoseksualiteit in Roemenië niet langer strafbaar en ga je als homo of lesbienne niet meer naar het gevang als de buurman je betrapt op een kus met je geliefde. Ook verbiedt een nieuwe antidiscriminatiewet ontslag of huisuitzetting om dergelijke redenen. Maar die wetswijzigingen kwamen uitsluitend tot stand na de druk van de Europese Unie en met name Nederland. Ze betekenen bepaald geen omslag in het denken.

Buhuceanu is altijd vrij openlijk over zijn seksuele voorkeur is geweest. Dat kostte hem zijn studie: de orthodoxe kerk had geen behoefte aan een homoseksuele theologiestudent. De diep religieuze lekenpastoor schreef drie jaar geleden een open oproep tot tolerantie aan de patriarch van de orthodoxe kerk. Het antwoord was, zegt hij, één lange belediging.

Typerend was ook de recente reactie van de woordvoerder van bisschop Vincentiu Ploisteanu op de wetswijzigigingen. ,,Wij willen bij de EU horen, niet bij Sodom.'' Onder dezelfde slogan organiseerde extreem-rechts onlangs antihomodemonstraties.

De kerk weet zich gesteund door vrijwel alle Roemenen. Een jaar geleden organiseerde Accept, een organisatie die zich sterk maakt voor acceptatie van homoseksualiteit, een enquête. 86 procent van de Roemenen zei geen homo als buurman te willen.

Binnen de lichtgeel getinte muren van het onderkomen van Accept is homoseksualiteit een kwestie waar je makkelijk over praat. Daarbuiten kun je er maar beter over zwijgen. Accept-voorzitter Adrian Coman moet heel lang nadenken over de vraag of hij homo's en lesbiennes kent die openlijk samenwonen. ,,Eigenlijk niet'', zegt hij.

VERVOLG OP PAGINA 6

Zelfs in het enige homocafé uit men zich liever als 'hetero'

VERVOLG VAN PAGINA 1

Vraag aan de medewerkers van Accept wie van hun familie weet dat ze homo of lesbisch zijn en het antwoord is steevast: alleen mijn moeder.

Een lesbienne zegt anoniem dat ze vanwege haar seksuele voorkeur drie keer haar baan is kwijtgeraakt. De eerste keer, nadat haar baas haar samen met haar vriendin op de skipiste had gezien, de tweede keer omdat ze zich versprak, en de derde keer is ze zelf opgestapt.

Nu werkt ze op buitenlandse cruiseschepen waar homoseksualiteit onder de gasten heel gewoon is. Ze verdient veel geld, waarmee ze haar hele familie ondersteunt, zodat die zwijgen als ze haar vriendin meeneemt. ,,Maar in het openbaar zal ik haar nooit kussen of aanraken. Zelfs niet in het Cafeneaua Actorilor.''

Dat café, gevestigd in een schuurachtig houten optreksel tegen een zijmuur van het enorme, betonnen Nationale Operette-theater, is wat in Boekarest moet doorgaan voor de gay scene. Een echt homocafé is het bepaald niet. In de donkere houten ruimte, opgesierd met stukken touw en een enkel net, zitten tal van hetero's. De homostellen die er zijn, zijn niet te onderscheiden van gewone vrienden die samen een pilsje drinken.

,,Je zult hier niet snel zien dat mensen elkaar uitvoerig omhelzen'', zegt Buhuceanu, ,,Je kunt het acteurscafé op zijn best homovriendelijk noemen maar mensen tonen hun voorkeur hier zelden erg openlijk.''

Buiten het café is er niets. Er waren in het verleden een club en een disco waar homo's terecht konden. Maar de disco zat in een pand van de orthodoxe kerk en die liet de deur dichtlassen. En de club was voor de meeste mensen te duur: ruim drie euro entree.

En verder? Er is een park waar mannen elkaar oppikken en waar ze af en toe in elkaar worden geslagen. Er zijn privé-feesten, waar je van moet weten. En er zijn de wekelijkse filmvoorstellingen en de lesbische avond bij Accept. Daarmee heb je het homo-nachtleven van Boekarest wel gehad.

Buiten de hoofdstad is de situatie helemaal troosteloos. ,,Het zegt veel over Roemenië'', zegt Coman. ,,In Sofia in Bulgarije, waar de wetgeving ook niet echt in orde is, heb je toch een aantal homobars en -clubs. Hier heb je eigenlijk niets. Al heeft in 1998 de laatste lesbienne die in de gevangenis zat, gratie gekregen, toch waren mensen gewoon bang.''

Maar er verandert wel wat, meent hij: ,,Onder jongeren, op middelbare scholen, wordt ruimer gedacht en ik heb de indruk dat tieners die nu merken dat ze homo zijn, daar iets makkelijker voor durven uitkomen dan mijn generatie''.