Houd Nederlands groeizaam gras toch in ere

Vlees uit Argentinië importeren als oplossing om de 'rot' uit de Nederlandse landbouw te halen is kortzichtig. Nederlandse landbouw heeft bestaansrecht.

Van de hoogleraar Kol van de Erasmusuniversiteit mag 30 procent van de Nederlandse landbouwers blijven (Trouw, 17 februari). Vooral aardappelproducenten en bloementelers want die zijn concurrerend met het verre buitenland. Voor de overige 70 procent heeft zelfs overschakelen op biologische landbouw geen zin. Voor biologisch produceren, verwijst Kol naar de extensieve landbouw elders in de wereld. Naar Argentinië bijvoorbeeld waar het biovlees vrolijk en vrijwel kosteloos op de pampa's rondhuppelt alvorens te worden geslacht. Maar wat Kol in Nederland wil laten, zijn juist de meest milieubelastende sectoren: de bollenteelt, de glastuinbouw en de aardappelteelt. Duurzaamheid wordt door hem slechts economisch ingevuld en dan ook nog op basis van kortetermijndenken. Zijn redenering gaat helemaal voorbij aan de doelen van het Europese landbouwbeleid: voedselzekerheid, voedselveiligheid en een vitaal platteland. In internationaal verband wordt er inmiddels van uitgegaan dat Noord-West Europa in de toekomst Zuid-Oost Azië van graan zal moeten voorzien. Het zou een gotspe zijn om dan nu de vruchtbare grond in Europa in natuurterreinen om te zetten. Kol meent tevens zeker te weten dat anderen onze fouten niet zullen herhalen, maar een duurzame, zekere, veilige en gezonde landbouwproductie tegen lage prijzen kunnen realiseren. Waar baseert hij dat vertrouwen op?

Kol heeft deels gelijk: natuurlijk moeten die tariefmuren weg en is er op dit moment sprake van overcapaciteit. Maar ook met open concurrentie is er bestaansrecht voor de Nederlandse landbouw. Slechts een beperkt deel van de Nederlandse landbouw is afhankelijk van de steun vanuit Brussel, het merendeel doet het prima in de vrije markt.