425 bange uren smeedden geen banden voor het leven

ZWOLLE - De meesten zijn per trein naar Zwolle gekomen. De Nederlandse Spoorwegen zijn zo vriendelijk geweest om alle deelnemers een gratis dagkaart te sturen.

Het komt bijna cynisch over; een reünie van gegijzelden van de treinkaping bij De Punt met de NS als sponsor. Maar de meeste gegijzelden hebben er geen moeite mee om met de trein te reizen, ook niet als die langs De Punt komt. Familieleden van gegijzelden hebben er meer moeite mee. ,,Het gekke is dat mijn broer, die niet in de trein zat, pertinent niet tussen Zwolle en Groningen zal reizen. Dat hoor ik van meer mensen'', zegt organisator George Flapper.

In 1977 werden 54 mensen bijna drie weken lang door Molukse jongeren gegijzeld in een trein bij het Drentse plaatsje De Punt. Op zaterdag 11 juni, vandaag precies 24 jaar geleden, greep de Nederlandse regering in. Bij het beschieten en bestormen van de trein kwamen twee passagiers en zes kapers om het leven.

Sindsdien zijn de gegijzelden niet meer als groep bij elkaar gekomen. Tot dit weekend. Aanleiding is de commotie eind vorig jaar over de documentaire 'Dutch Approach' over de Molukse gijzelacties in de jaren zeventig.

De verwachting dat die ervaring van 425 bange uren banden voor het leven zou smeden, is niet uitgekomen. Flapper: ,,In de trein hebben we in feite op een ander niveau geleefd; je bent daar bijna een andere persoonlijkheid geworden. Achteraf zie je bij veel mensen verbazing en zelfs schaamte dat je toen een 'ander leven' hebt geleid.'' De waarschijnlijk eenmalige reünie is dan ook besloten.

De sfeer is ingetogen. Het gezelschap bestaat uit zo'n twintig ex-gegijzelden en partners, kinderen en nabestaanden. Sommige gegijzelden zien elkaar voor het eerst in 24 jaar terug. ,,Jij bent echt helemaal niets veranderd'', zegt een vrouw van middelbare leeftijd tegen een medepassagier. Emoties komen los als nabestaanden van de twee omgekomen passagiers hun verhaal doen. Over de fouten die er naar hun idee zijn gemaakt bij de bevrijdingsactie. De opzet van de actie was om de kapers door een kogelregen en het bestormen van de treinbalkons te scheiden van de passagiers. Dat lukte maar ten dele. Een man kwam om het leven bij een vuurgevecht in de trein tussen een kaper en een marinier. Een meisje werd dodelijk getroffen doordat ze op een balkon lag te slapen waar tot die nacht alleen kapers lagen.

De vader van het meisje is vastbesloten om de ware toedracht boven water te krijgen en de politici ter verantwoording te roepen. De meeste gegijzelden beschouwen de treinkaping als een afgesloten hoofdstuk. Tijdens het kringgesprek wordt de geboorte van een kind en de dood van een vader als minstens zo ingrijpend genoemd. Daarom maakt het diepe indruk dat Marjolein, de dochter van de omgekomen man, een gedicht voorleest waarin haar vader wordt herdacht. Na het noemen van zijn naam en die van het meisje is het lang stil. De namen van de zes omgekomen kapers blijven ongenoemd. ,,Dat ligt hier toch te gevoelig.''

De zes Molukse jongeren worden vandaag wel herdacht op de begraafplaats 'De Boskamp' in Assen, waar op hun graven een monument is opgericht.