'Kanon' Weersing geeft het grote genieten een gezicht

ROTTERDAM - Moe was ze, doodmoe, uitgeput, óp. Ze liep op haar laatste benen, zei ze zelf, ze kon niet meer. Dat was veertien dagen geleden.

Maar zie, een mens kan snel herstellen. Een paar dagen vrij, een weekje mentale training en Henriëtte Weersing was weer helemaal terug. Voor even, want gisteren zette ze een streep onder haar internationale carrière.

Dat mocht, dat was zo afgesproken. Want echt, ze kan niet meer. Weersing is 35, ze maakt al zestien jaar deel uit van Oranje en ze heeft sinds gisteren 293 interlands achter de kiezen. Nee, ze houdt het volleybal nog niet voor gezien, ze heeft juist in Italië, waar ze al tien jaar speelt en woont, een contract getekend bij Jesi. Nog één jaar volleybal, nog één jaar plezier.

Want lol in het spelletje heeft ze nog steeds. In het kwalificatietoernooi, dat de Nederlandse vrouwen dit weekeinde een plaats op het EK in Bulgarije opleverde, sleurde Weersing de ploeg naar drie zeges. Gedreven en met plezier. Met een grijns van triomf op het gelaat, wanneer ze weer een bal dwars door de vijandelijke linies had geramd. Met de uitstraling van een tevreden spinnende poes na een geslaagde tactische bal.

Weersing sloeg talrijke keren de bal met kracht diagonaal over het net. Bijna voorspelbaar, maar nochtans niet te pareren. Punt na punt schonk ze de ploeg waarvan ze afscheid nam.

Coach Frigoni zag het met welgevallen aan, en ook met een gevoel van weemoed. ,,Ik leg me neer bij haar besluit. Zij is buitengewoon, maar er komt een moment dat iemand stopt. Ik kan niets anders doen dan die realiteit betreuren.''

De bondscoach tipt de nu nog geblesseerde Chaïne Staelens als opvolgster. ,,Of ze Henriëtte kan doen vergeten, weet ik niet. Ik kan geen speler creëren van dat niveau. Ik moet het doen met wie ik heb, niet met wie ik wil hebben.''

Hanneke van Leusden is zo'n speelster die Frigoni 'heeft'. De wereld van de speelster van Weert is in een paar weken op zijn kop gezet. ,,Frigoni had me één keer zien spelen, bij de halve finale van de play-offs. Daarop nodigde hij me uit.''

Ze wist niet wat haar overkwam. Ze is al 29, speelt tien jaar in de eredivisie en ineens debuteerde ze in de nationale ploeg. ,,Het kwam volkomen onverwacht. Ik heb ooit een tijdje over de wereld gezworven, maar nu dacht ik mijn leventje gestructureerd te hebben: een baan, af en toe naar het theater en wat volleyballen. Het is mooi dat ik dit nog mee kan pakken.''

Zonder grote verwachtingen reisde Van Leusden twee weken geleden mee naar Frankrijk voor het eerste deel van het kwalificatietoernooi. Daar rekende ze erop bankzitter te blijven, maar Frigoni besliste anders. In de derde wedstrijd, tegen Letland, wisselde hij Maureen Staal voor Van Leusden. ,,Dat ging vanaf het begin lekker. Het heeft me een goed gevoel gegeven. Voorlopig ben ik even de eerste.''

Omdat Frigoni die ploeg dit weekend tegen Frankrijk en Oekraïne intact liet en Van Leusden tegen Letland inbracht, voegde ze in Rotterdam drie wedstrijden aan haar totaal toe. ,,De wedstrijden waarin ik meedeed, hebben we gewonnen.'' Ze relativeert haar optreden: ,,Ik krijg nog wat minder ballen. Logisch, zeker als je zo'n kanon als Henriëtte erbij hebt. Hier is meer concentratie vereist dan bij Weert, waar ik alle ballen krijg. Ik wil nog wel meer, maar dat komt nog wel. Het is leuk om extreem in de hoogste versnelling met één ding bezig te zijn.''

Ze denkt met genoegen terug aan de twee lepe balletjes waarmee ze de defensie van Oekraïne zaterdag in de derde set voor joker zette. ,,Daardoor speelden we de set uit; dan voel je je heel prettig.''

Plezier in het spel, dat was het sleutelwoord voor het Nederlands team. Daarmee ging het van het dal naar grote hoogte. Het dieptepunt in Frankrijk werd dit weekend naar de vergetelheid gespeeld. Hoe flikt Frigoni dat? ,,Ik ben een goede coach'', lacht de Italiaan niet zonder zelfspot. Dat zou best eens kunnen. Serieuzer: ,,We hebben veel gepraat, veel aan mentale training gedaan. Dit is slechts een kleine stap vooruit. Laten we niet overdrijven. Ik hoor nu ineens dat we wel even dat EK gaan winnen. Daar geloof ik niks van. We zijn niet onverslaanbaar, al spelen we goed en tonen we vechtlust.''

En spelplezier. Zoals Weersing, die geen afscheid nam als uitgebluste sportvrouw, maar die genoot van elke volley, smash, tactische bal, van elk punt. Frigoni experimenteerde tegen Letland (3-0) met speelsters die in de andere duels reserve waren. Maar Weersing liet hij in de basis staan. Pas bij 19-9 in de derde set verving hij haar. Een publiekswissel als eerbetoon voor een speelster die dit weekeinde het grote genieten een gezicht gaf.