De wake bij het huis na de moord gaat door

Ze waren dit jaar in het nieuws, soms kort en heftig. Anderen bleven liever in de schaduw van de gebeurtenissen staan. Hoe is het met hen, de makers van het nieuws van 2002. Vandaag: de groep die iedere avond voor Pim Fortuyns huis waakt.

ROTTERDAM - Vanuit de verte klinkt muziek en het geluid van een stokoude Zündapp-brommer. ,,Oh, daar hebbie 'm weer'', zegt Ellioth de Groot. ,,Die gozer komt hier hartstikke vaak langsrijden. Hij heeft nog nooit zijn helm afgezet. Ik denk dat hij al die kaarsjes mooi vindt. Ik heb gehoord dat hij zelfs wel eens 's nachts voor Pims huis staat.''

De man op de Zündapp houdt ook nu zijn helm op. Schuw door alle belangstelling, tuft hij weg. De achterblijvers bij het Palazzo di Pietro richten zich op de kaarsjes, net neergezet op de brievenbus met nummer 11. ,,Mooi, hè. Speciaal voor Pim'', zegt een dame, wijzend op haar kerststukje. De andere aanwezigen knikken instemmend. De Groot: ,,We staan hier al sinds de dag dat Fortuyn is doodgeschoten. Het is gezellig, een echte familie. Ik heb er zelfs mijn vaste vriendenkring voor opgegeven.''

Waar de meeste Rotterdammers het na Fortuyns dood bij een paar dagen rouw hielden, houdt een groepje van 10 tot 25 mensen nog iedere avond de wacht bij zijn huis. Mensen die elkaar voor Fortuyns dood niet kenden, maar nu voor elkaar door het vuur gaan. Zoals Frans Paalvast. Hij is er vrijwel iedere avond. ,,We hebben gewoon een baan, hoor. Maar na het avondeten gaat het kriebelen. Dan moeten we even naar Pim.''

,,Dit is gewoon een heel fijn groepje. Er zijn zelfs mensen uit Delft en Dordrecht bij. Gewone mensen. We hadden na de dood van Pim steun aan elkaar en daarom zijn we dit blijven doen. We willen Pim op een positieve manier blijven herdenken. Tegenwicht voor de LPF-bobo's, die er een zootje van maken.''

Angélique Bolleboom, de vriendin van Ellioth de Groot, mist Pim nog iedere dag. ,,Kennedy en Elvis worden toch ook nog steeds geëerd? Op de avond van de moord stonden we hier als eersten. Ik moest naar zijn huis. Er liep nog één vrouw met een bosje bloemen. Ik interesseerde me nooit voor politiek, maar sinds Pim wel. We gaan met de vrouwen van onze groep nu zelfs een cursus politiek doen. Ik wil het allemaal begrijpen.''

De vriendenclub trok lootjes voor de kerstsurprise en bezocht laatst het graf van Fortuyn in Driehuis. De Groot: ,,Dat stond er verweerd bij. Wij hebben het schoongemaakt en daarna zijn we met z'n allen naar de Chinees geweest.'' De motivatie is voor vrijwel iedereen hetzelfde, legt Paalvast uit: ,,Pim zag het gewoon goed. Hij was de eerste die het debat heeft opengebroken. We mogen nu zeggen, als Rotterdammers, dat we ons niet happy voelen in onze eigen stad.''

De omwonenden van Fortuyns huis zijn minder blij met de dagelijkse belangstelling. De 'harde kern' wilde een kerstboom plaatsen op het G.W. Burgerplein, maar dat werd door de buurt tegengehouden. Met vereende krachten werd een aanhanger geregeld, waarmee de kerstboom nu door Rotterdam wordt gereden. ,,Dan maar zo. We zijn niet voor één gat te vangen'', zegt Paalvast.

Na het bezoek aan Fortuyns huis wordt er nagepraat bij Rinus en Barbara van den Heerik, in Spangen. Rinus is secretaris van de stichting Beeld van Pim, dat via de gelijknamige website geld inzamelt voor een standbeeld. Van den Heerik vindt dat de klachten van de autochtone Rotterdammers nog steeds niet serieus worden genomen. Hij haalt een vuistdik dossier uit de kast. ,,Hier. Ik probeer al twee jaar een overlastgevend gezin boven ons weg te krijgen. Marokkanen. Maken een ongelooflijke teringherrie. Maar naar ons wordt niet geluisterd, terwijl ik hier al 27 jaar woon. Ik ben een vreemde in mijn eigen buurt.''

Voor de andere leden van het gezelschap, van ex-CD-stemmers tot ex-GroenLinksers, is Van den Heeriks situatie typisch voor de staat van het land. ,,Waarom denk je dat Fortuyn zoveel stemmen kreeg'', stelt De Groot retorisch. ,,Juist, omdat de gevestigde politiek denkt dat wij achterlijk zijn. Wij hebben zogenaamd alles fout gedaan, maar de allochtonen zelf zijn vaak extreemrechts.''

De LPF heeft er een potje van gemaakt, daar zijn alle aanwezigen het wel over eens. ,,Maar wat hebben CDA en VVD bewezen? Ook helemaal niets!'', wordt er geroepen. Daarom stemt iedereen de komende verkiezingen gewoon weer LPF. Waarom? Jean-Claude uit Barendrecht, die samen met zijn moeder Riet drie keer per week naar Pims huis komt, weet het antwoord: ,,Het is nooit over de inhoud gegaan. De LPF had geen enkele kans.''