'U heeft schimmel, wist u dat niet?'

Wandel over de huishoudbeurs en je begrijpt meteen waarom huishouden in onze samenleving zo weinig status heeft. De 57ste editie van dit jaarlijks terugkerende debiliseringsevenement in Amsterdam levert als primeur de worteltjestaart en een afsluitdop tegen menstruatie.

Na dertig jaar emancipatie schuifelen in zeven hallen van de Rai in zo'n tien dagen tijd 300000 vrouwen gedwee langs de sjofele uitstalling van de middenstand. Het is onbegrijpelijk dat er niet meer maatschappelijk protest bestaat tegen deze door de commercie opgestookte onttakeling van de huisvrouw.

Met een gerust hart kun je er niet rondlopen. Elk moment kun je besprongen worden door een demonstratrice, die is uitgerust met een in het hoofd geïmplanteerde microfoon waarlangs haar stem via luidsprekers de wijde omgeving bereikt. Een vrouw van middelbare leeftijd is in handen gevallen van een pedicure met zo'n ingebouwde microfoon en rondom klinkt het verwijtend: 'U heeft schimmel, wist u dat niet? U moet naar uw huisarts, want die schimmel tast alles aan.' Welkom in de 'cosmetica & gezondheid'-hal. Er zijn ergere vernederingen. Op de afdeling 'culinair & koken' (een voorname benaming voor de enorme verzameling troep) treffen we bij de Milka-stand een glazen hokje: daarin staat een huisvrouw pogingen te doen van onder af omhooggeblazen Milka-wikkels te vangen. Beloning: vier gratis repen en veel medelijden. Deze afdeling is een van de dieptepunten. De hal is bezaaid met zwerfvuil. 'Bij Honig slaan ze elkaar de schedel in', beweert iemand. De soepfirma heeft, ingeklemd tussen verkooppunten van De Telegraaf en Prenza, een grote oranje stand ingericht om drie producten te promoten: een pakje Thaise Mie, een pakje Nasi Saté en een pakje Kip Hawaï, 'nu in onze beursaanbieding voor 1 euro 50!' Ze delen er kleine hapjes uit en de vrouwen verdringen zich tussen de grote plastic Icova-containers. Meer prut is er bij C1000, de supermarkt zonder fratsen, waar je twee gratis wasmiddeltabletten in je zak kan steken. Het is stuitend om te zien hoe cynisch de voedselfabrikanten met hun koopvee omgaan. Een nieuw zoutje met barbecue smaak wordt aangeprezen met: 'weinig vet, weinig calorieën' en -nog juist hoorbaar- 'weinig smaak'. Iets verderop biedt men een gratis vetmeting aan. De vrouw is een object van sulligheid. 'Weg met tampons en maandverband: nu is er de softcup'. Op een televisiescherm vertelt zo'n hersenloos Amerikaans wezen dat het afgelopen is met het geklieder. Gewoon zo'n cupje inbrengen en om de baarmoedermond sluiten: 'En mijn man merkt er niets van'. Een bezoek aan de huishoudbeurs is een lange martelgang door een Tell-Sell-reclame, langs elektrische vliegenmeppers, microvezelwonderdoekjes, strijkzolen en plaatsbesparende kleerhangers met tien jaar garantie. Voor twaalf euro entreegeld sjouwt de meute met Unox-, Remia- en Maggi-aanbiedingen terug naar de bus naar Winterswijk en Eindhoven. En als om hun infantilisering te bezegelen, voeren ze ballonnen mee met een knuffel erin. Is er dan helemaal geen Verlichting? Voor de ingang van de Rai zit een lelijke, manshoge, plastic Boeddha op een rode band met cijfers. Het is een kookwekker van Conimex.