In zompige bodem

Na tien jaar delibereren en calculeren heeft de gemeenteraad van Amsterdam gisternacht ingestemd met de zogeheten Noord-Zuidlijn. Deze ondergrondse verbindt het wat buitengesloten gedeelte ten noorden van het IJ met de groeiende bedrijvigheid aan de rondweg in het zuiden. In die tien jaar is het oorspronkelijke tracé verworden tot een zwak compromis en zijn de kosten opgelopen van 200 miljoen euro naar 1400 miljoen.

Toch is ook dit dure halve ei beter dan een lege dop. Hoeveel er ook af te dingen is op de plannen, uiteindelijk is het besluit een keuze geweest vóór het openbaar vervoer. En het belang daarvan overstijgt dat van de hoofdstad. Het is de bedoeling dat de lijn ooit in het noorden doorloopt naar Zaanstad en in het zuiden naar Schiphol, en daarmee voor velen een alternatief vormt voor de auto.

Dat die kosten voor negen kilometer metro zo zijn opgelopen, is grotendeels toe te schrijven aan de speciale manier van bouwen. Tunnels boren schijnt geen sinecure te zijn in de zompige Amsterdamse bodem. Maar het alternatief -gebouwen op en langs het tracé plat gooien, graven, dichtgooien en nieuwbouw- is in een historische stad als Amsterdam geen beschaafde optie. En je kunt het burgers, toeristen en bedrijven niet aandoen het centrum jarenlang open te leggen en het daardoor vrijwel onbegaanbaar te maken.

De verantwoordelijke wethouder, G. Dales, heeft de raad over de streep getrokken met zijn verzekering dat de kosten niet verder zullen worden overschreden. Waar die garanties op zijn gebaseerd, is onduidelijk. De geschiedenis heeft geleerd dat er bij zo'n megaproject als de Noord-Zuidlijn, waaraan ruim acht jaar wordt gebouwd, geen absolute garanties zijn te geven.

Ook dat moet de raad zich realiseren. Het is belangrijk dat dit besluit is genomen, maar dat betekent niet dat alle bezwaren ondergeschikt kunnen worden gemaakt aan die garantie. De nog levende twijfels over de deugdelijkheid van de techniek, over samenspannende aannemers, overlast en vooral de veiligheid van de passagiers zullen tijdens de uitvoering moeten worden weggenomen. En als dat dan toch leidt tot een budgetoverschrijding, dan moet dat maar. Dat is dan jammer voor de gemeente Amsterdam, en ook voor het politieke lot van wethouder Dales, maar daarop valt niet te bezuinigen.