Bedrieger

Met het ontstaan van Een ander joods geluid, een groep verontruste Nederlandse joden die zich zorgen maakt over schendingen van de mensenrechten door Israël in de Palestijnse gebieden, is er voor het eerst een publieke discussie ontstaan binnen de joodse gemeenschap over hoe om te gaan met de ontwikkelingen in het Midden-Oosten. Door de hardliners zijn betrokkenen bij Een ander joods geluid nog net geen verraders genoemd.

De Nederlandse moslims staan traditioneel aan de kant van de Palestijnen, zien Israël als de machtige agressor en hebben zo hun eigen kijk op de werkelijkheid. Echter, nu tientallen moslims openlijk tot de Nederlandse Coalitie voor Vrede zijn toegetreden waarin joden, christenen en moslims een eensluidend geluid laten horen en zich inzetten voor vrede in het Midden-Oosten, is er ook binnen deze groep een discussie ontstaan. In het NPS-radioprogramma voor Marokkanen zijn Mohamed Sini van Islam en Burgerschap en ik afgeschilderd als mensen die zich voor joodse belangen laten gebruiken. In het weekblad Contrast schrijft publicist Mohammed Benzakour aan het slot van een lange tirade tegen de toenadering: 'Consensus kan goed zijn, maar consensus tegen iedere prijs, ook die van het verlies van menselijke waardigheid, is ronduit verwerpelijk. Deze coalitie voor vrede mag omgedoopt worden tot de coalitie voor bedrog'.

Tegenstanders van de Coalitie hebben het voor elkaar gekregen dat ik een bijeenkomst over het onderwerp niet mocht voorzitten. De uitnodigingen waren al verstuurd, maar de reacties van een aantal, met name Marokkaanse, organisaties heeft de organisatoren er toe gebracht mij beleefd te vragen van het voorzitterschap af te zien. Gezien mijn volle agenda zou ik blij moeten zijn met een vrije avond. Maar de ongeoorloofde wijze waarop sommige lieden eenieder met een gematigd geluid als een soort bedrieger afschilderen, is pijnlijk en onacceptabel. Blijkbaar wil men alleen in gesprek met gelijkgestemden om elkaar in het eigen gelijk te sterken. Maar juist een dialoog met andersdenkenden is de aangewezen weg om het eigen standpunt kritisch te toetsen en te relativeren. Doorgaans houd ik dit soort perikelen voor mij. Echter, de discussie dient niet alleen in de beschutting van de eigen media te worden gevoerd, maar verdient het ook in de grote podia bekendheid te krijgen.

Natuurlijk had ik negatieve en boze reacties verwacht. Voor mij persoonlijk geldt dat ik ervan overtuigd ben dat er sprake is van een geweldspiraal die door waanzin wordt gedreven. Mijn geweten zegt dat het niet is uit te leggen dat jonge Palestijnse kinderen door scherpschutters van het Israëlische leger worden gedood en dat onschuldige Joodse kinderen in supermarkten worden opgeblazen. Natuurlijk ken ik de verschillen in machtsposities, natuurlijk weet ik dat Palestijnen in een benarde positie zitten. Toch meen ik -samen met Joden en Palestijnen- op te moeten komen voor het vertolken van het gevoel dat de waanzin moet stoppen. Dat maakt mij niet minder begaan met het lot van de Palestijnen. Waar ik vanaf wil is dat misplaatste oordeel van sommige landgenoten die kennelijk nog altijd opereren vanuit de opvatting: wie het niet eens is met mij, is dus tegen mij. Er is veel ruimte voor nuance en meningsverschillen zonder mensen van onaardige labels te voorzien. Het is goed dat duizenden mensen de straat op zijn gegaan om hun gevoelens over de recente ontwikkelingen te uiten. Of de demonstraties bijgedragen hebben aan vrede valt echter te betwijfelen. Het valse beeld van intolerante, vernielzuchtige en antisemitische moslims en dat van onbuigzame joden is helaas over en weer versterkt. Ik denk dat een constructieve dialoog waarschijnlijk effectiever en doeltreffender is dan schadelijke demonstraties die verharding van de onderlinge verhoudingen in de hand werken.