'President' Ravalomanana: een hard werkende en strenge baas

* Voor een menigte van 100000 aanhangers liet oppositieleider Ravalomanana van Madagaskar zich gisteren in het voetbalstadion van Antananarivo 'beëdigen' als president. Op een populaire foto rijdt hij als 14-jarige over een zandpaadje op een oude fiets, met aan elke kant van zijn stuur een melkbus. Hij bracht in een dorpje bij de hoofdstad melk rond.

Miljonair Ravalomanana is door zijn eenvoudige afkomst nog steeds geliefd op het platteland. Ook al kleedt hij zich nu in zwart zakenpak en verplaatst hij zich per privé-helikopter.

Hij volgde een training in voedselverwerking in Zweden. Daar leerde hij Engels, nu een van zijn politieke strijdpunten. Ravalomanana gelooft dat zijn eiland af moet van Franse invloed en laat alle gebruiksaanwijzingen van zijn producten in het Engels en Malagasi drukken.

Na zijn studie begon hij met een lening van de Wereldbank het boerenbedrijfje van zijn ouders te ontwikkelen. Twintig jaar later is dit bedrijf, Tiko, uitgegroeid tot een van de succesvolste Malagassische ondernemingen. Ravalomanana regeert er met ijzeren hand. ,,Je moet de mensen leren werken', zegt hij. Werknemers die fouten maken staan op straat. Als iets hem niet zint, betaalt hij zijn rekening niet.

Ravalomanana houdt zich overal persoonlijk mee bezig. Hij komt naar iedere belangrijke bijeenkomst en hij staat erop, iedereen die in een hogere positie voor hem komt werken, eerst persoonlijk te zien. Hij zou grote ruzie hebben gehad met zijn vrouw, nadat deze zonder overleg nieuwe tegels in het huis had laten zetten. De tegelzetter werd gesommeerd het huis weer in oude staat te herstellen en Ravalomanana betaalde geen cent.

De succesvolle zakenman bleek een keiharde politicus. Sinds hij met zijn politieke partij, genaamd 'Ik houd van Antananarivo', de verkiezingen won en burgemeester van de hoofdstad werd, wordt ook daar streng geregeerd. Een van de eerste vergaderingen die hij bijeenriep was met de vuilnisophalers, die hij ongeduldig beschuldigde van luiheid.

Hun tegenargument, dat er geen geld was, werd door Ravalomanana snel opgelost. Hij deed een beroep op het volk voor financiële steun. Nu, twee jaar later, is de hoofdstad schoner, zijn er nieuwe wegen en plantsoenen aangelegd en heeft de stad weer voldoende Malagassische franken in haar schatkist.

Ravalomanana profileert zich ook als ideale vader. Hij verschijnt op iedere schooluitvoering van zijn jongste zoontje Mike, die de Amerikaanse School bezoekt. Zijn drie oudere kinderen werden naar Duitsland gestuurd voor studie.

Op zondag gaat de hele familie naar de kerk, want Ravalomanana is streng protestant. Dit uit zich in een verplichte maandelijkse gebedsdienst voor al zijn werknemers. Ravalomanana is ook tegen Malagassische tradities zoals voorouderverering, de gewoonte om doden opnieuw te begraven en het oproepen van geesten door medicijnmannen.

Zijn tegenstanders waarschuwen dat dit korte, driftige mannetje uit zal groeien tot een dictator. Daar trapt het volk, dat de afgelopen maanden dagelijks door hem werd toegesproken, niet in. Zij hopen op het einde van de corrupte Malagassische politiek en het begin van de vooruitgang.