'Ik heb geen boodschap aan puristen'

Deze zomer studeren aan de diverse kunstopleidingen weer veel kunstenaars in spe af. Tijdens eindexamen-exposities of -voorstellingen presenteren de studenten hun meesterproeven aan het publiek. De kunststudenten hebben de opleiding succesvol afgerond, maar zijn ze ook voorbereid op de vaak grillige beroepspraktijk? Trouw portretteert elke week een prille kunstenaar die klaarstaat om de kunstwereld te veroveren. Vandaag: regisseuse Anouska Corbeau.

De NPS zendt vanavond haar eindexamenfilm 'Strike' uit, over een meisje dat tijdens een familie-uitje haar nieuwe vriendin voorstelt. De coming-out in het bowlingcentrum valt totaal verkeerd. ,,Mijn werk wordt snel als braaf gezien'', zegt Anouska Corbeau (1976), die afstudeerde aan de Nederlandse Film- en Televisieacademie in Amsterdam. ,,Maar dit is gewoon mijn stijl. Nee, er worden niet steeds mensen doodgeschoten. Dat gebeurt in mijn omgeving nu eenmaal niet zo vaak.''

De eerste keer dat ze met een gastrolletje op de filmset stond, vroeg ze zich af wanneer er eens een einde aan de chaos zou komen. ,,Al die mensen die met hun eigen dingen bezig waren, dat versnipperde werken... En toch, op het moment van 'actie' werkte alles en iedereen op elkaar in.'' De kennismaking met de set maakte zo'n indruk dat Corbeau zich voornam in de toekomst zelf te regisseren. Of, zoals ze het zelf omschrijft: ,,Ik werd verliefd op die manier van werken''.

Op de lagere school ging Corbeau volledig haar eigen gang. ,,Op het vwo moest ik een enorme inhaalslag leveren omdat ik een leerachterstand had. Misschien is dat de reden dat ik nog zo weinig van die periode weet. Na mijn eindexamen wilde ik naar de toneelschool, maar daar werd ik niet aangenomen. Logisch achteraf, want ik was pas zeventien jaar en niet brutaal genoeg om tijdens de audities op de voorgrond te treden.''

De brede opleiding tot dramadocent aan de Hogeschool voor de Kunsten in Kampen (tegenwoordig in Zwolle) lag Corbeau beter dan acteren alleen. Ze vond de sfeer een stuk gemoedelijker dan op de toneelschool, en behalve lesgeven en toneelspelen leerde ze er de beginselen van de regie. ,,Door zelf les te geven, leer je hoe het is om voor een groep te staan en om op een prettige manier iets over te brengen. Je kunt als regisseur de acteurs wel vertellen dat ze bozer moeten klinken, maar als je ze niet kunt overtuigen om bepaalde emoties in hun spel te leggen, heeft dat geen enkele zin. Net zomin als wanneer je een grote groep maar hard genoeg toeschreeuwt om gehoord te willen worden.''

Haar achtergrond als dramadocent beschouwt Corbeau als kostbare bagage bij het regisseren. Door destijds te kiezen voor de richting 'audiovisueel', vond ze toch enige aansluiting bij het film- en televisiemaken. Als afstudeerproject maakte ze in 1998 het korte filmpje 'Koffie Verkeerd'. Het zou haar entree worden tot de film- en televisie-academie in Amsterdam.

Terwijl we het filmpje bekijken, duikt Corbeau verschillende keren weg in de leuning van de bank, waardoor de jonge kat Lola bijna haar evenwicht verliest. ,,Dit is het knulligste dat ik ooit gemaakt heb! Ik hoop dat je straks wel kunt zien dat ik de laatste vier jaar iets professioneler te werk ben gegaan'', zegt Corbeau. Toch is 'Koffie Verkeerd', over twee vriendinnen die op weg naar de kroeg hun fantasieën de vrije loop laten, ondanks het hoge beginnersgehalte een gevoelige productie waarin de maakster al te herkennen is.

Het televisiedebuut 'Strike' gaat, net als 'Koffie Verkeerd', over opgroeien en homoseksualiteit. ,,Het is niet autobiografisch'', benadrukt Corbeau, ,,maar ik heb wel bewust gekozen voor een vervolg op deze thema's. Het was een uitdaging, want ik snij met 'Strike' een onderwerp aan dat volgens veel mensen ouderwets of achterhaald is. 'Joh, een coming-out is tegenwoordig toch allang geen probleem meer', krijg ik dan te horen.'' Juist de gekunstelde tolerantie binnen een gezin omtrent homoseksualiteit is volgens Corbeau een zeer eigentijds thema. ,,Misschien heerst in Amsterdam de indruk dat een coming-out de normaalste zaak van de wereld is, maar in de meeste families is dat toch echt niet het geval.''

Het leven na de academie is best eng, vindt Corbeau. ,,Ik wil zoveel, maar het kan jaren duren voor ik iets gedaan krijg dat helemaal van mezelf is. Het enige waarmee ik straks bij een producent aan kan komen is dit filmpje, terwijl ik tijdens die vier jaar natuurlijk wel meer gedaan heb dan alleen dat.'' Maar veel tijd om zich zorgen te maken heeft Corbeau niet. In september loopt ze nog drie weken stage als regie-assistent bij de ziekenhuisserie 'Intensive Care' en samen met een bijna afgestudeerde klasgenoot werkt ze aan een script over drie pubermeisjes die op vakantie gaan naar Griekenland. Een film in Dogma-stijl, maar niet in de dogmatische zin des woords, want aan puristen heeft Corbeau geen boodschap. Kleinschalige, herkenbare films, dicht op de huid, zonder drugsdealers en wilde schietpartijen. Die wil ze maken.