Argentijnse vrouw stelt hoge eisen

Jose Belgerette (48) verontschuldigt zich: zijn winkel met proeflokaal kan hij vandaag helaas niet laten zien. ,,Ik had graag een glas wijn aangeboden, maar ik kan er niet in. Vanwege het huwelijk, is dat niet wonderbaarlijk? Mijn proeflokaal is namelijk gevestigd in de catacomben onder de Nieuwe Kerk.''

In een dorp bij Amsterdam zet zijn Nederlandse vrouw Charlotte (46) een cd op met tango-muziek. In de voorkamer speelt zoon Yairo (6). Sharay (11) is naar paardrijden, Daovith (15) is met vrienden naar Amsterdam om zich in de menigte te storten.

,,Máxima zal je nooit de tango zien dansen'', lacht Belgerette. ,,Tango is van oorsprong van het volk. De hoge pieten vinden dat dansen wat vulgair.''

Belgerette, importeur van Argentijnse wijnen, is geboren in Buenos Aires. Zijn vaders familie kwam in de 19de eeuw uit Frankrijk naar Argentinië, zijn moeders familie is Argentijns. Hij kreeg een half-joodse, half-katholieke opvoeding in een rustige wijk. ,,Mijn ouders maakten deel uit van de middenklasse. Mijn vader had een V8, zo'n grote Amerikaanse motor. We gingen met vakantie, hadden een buitenhuisje. De huizen in Argentinië zijn niet zo gezellig, want iedereen is vooral buiten. Ik was altijd op straat, voetballen met vriendjes.''

Toen Belgerette op de middelbare school zat, veranderde de politieke situatie. ,,Ik zat op een als links bekendstaande, joodse school. Toen het leger de macht had, moest je voortdurend op je hoede zijn. Je kon beter geen baard laten groeien en zeker geen Marx in je boekenkast zetten, want dan werd je al gauw als potentieel extremist gezien'', vertelt hij. ,,Dertigduizend mensen verdwenen, terwijl de guerrillabeweging misschien maar 3000 tot 4000 leden had. De rest is dus 'verkeerd' opgepakt.''

Op een nacht, terug van de discotheek, werd hij aangehouden. ,,Ik had een jongen die ik niet kende een lift gegeven. We moesten tegen de muur staan terwijl ze de auto doorzochten. Ik weet nu nog hoe ik trilde.''

De willekeur heerste. ,,Ik hoorde van een theatervoorstelling waarbij een man zat te roken. Anderen wezen hem erop dat roken daar niet mocht. Hij zei dat hij zijn sigaret niet zou uitmaken en toen verzochten ze hem te vertrekken. Hij vertrok. Twintig minuten later was er een inval van het leger. De man die rookte, was een hoge militair.''

Belgerette was zeventien toen hij in dienst moest. Met een beurs van school ging hij voor een jaar naar een kibboets in Israël voor werk en studie. Terug naar Argentinië was geen optie meer, alleen al omdat hij dan dubbel zo lang zou moeten dienen.

Hij besloot naar Europa te gaan. ,,In Argentinië bestond het idee dat Europa veel rijker was. Ik vond dat meevallen. In Nederland is de rijkdom beter verdeeld. Argentinië had toen een grote middenklasse. Nu is zo'n tien procent van de bevolking bijzonder rijk, zeg maar de Máxima-stijl, terwijl er slechts een kleine middenklasse is en er veel mensen zijn die heel weinig hebben.''

Spanje, Italië en Zweden deed hij aan, hij speelde gitaar in de Londense metro om geld te verdienen. Intussen had hij in Israël Charlotte leren kennen. Zij vroeg hem naar Amsterdam te komen. ,,Nederland stond in Argentinië bekend als links. Dat trok me wel.''

Ze gingen samenwonen. Bij toeval werd Belgerette aangehouden en opgepakt omdat hij illegaal was. ,,Daar zat ik, achter tralies. Het was 1979 en ik zou naar Argentinië worden gedeporteerd. Ik ben geen politiek vluchteling, dus het was niet zó'n ramp. Maar in Argentinië heb ik nooit gevangen gezeten.'' Charlotte kreeg hem vrij. ,,Toen zijn we maar meteen getrouwd, we wilden toch samen verder'', lacht ze. Ze trouwden in Amsterdam in het huidige hotel The Grand. Belgerette: ,,Vlakbij Máxima dus eigenlijk. Maar zij hebben er zo'n tien miljoen euro aan uitgegeven, wij trouwden gratis.''

Regelmatig gaat Belgerette op zakenreis naar Argentinië. De crisis is op straat niet zo merkbaar, zegt hij. ,,Bij restaurants moet je wachten, zo druk is het. Het gaat al jaren slecht en de mensen zijn gewend geld uit te geven zodra ze het hebben. Want als je nu een kop koffie drinkt, kan niemand je dat meer afnemen, terwijl je morgen voor dat geld nog maar een half kopje kan kopen.''

Belgerette doet zaken rond de stad Mendoza. Het huwelijk is goed voor zijn handel, zegt hij. ,,We hebben een goede januari gehad. Argentinië bestáát nu voor Nederland. Er komen artikelen in de kranten, positief en negatief. Maar Argentinië ís ook positief en negatief, mensen krijgen een beter beeld. Als ik ergens kom, is het niet meer meteen: Maradona.''

Aan het cultuurverschil zal het bruidspaar nog de handen vol hebben, voorspelt Belgerette. Argentinië is chaotisch, onvoorspelbaar. Maar Argentijnen zijn ook vrolijker, ongedwongen, gastvrijer en niet zo saai en gebonden aan regeltjes als Nederlanders. ,,Latijns-Amerika is erotischer. Het lijkt me goed als Máxima het koningshuis wat opvrolijkt. Aan de andere kant: Argentinië heeft zijn 'tirannen', elite die gewend is om alles te hebben. De Zorreguieta's mengen zich niet met het volk. Máxima zou altijd in dat circuit zijn getrouwd, nu heeft ze de grootste vis van allemaal.''

Argentijnse vrouwen stellen hoge eisen, zegt Belgerette. De man moet werken, er goed uitzien en altijd charmant zijn. ,,Maar je moet allebei moeite doen, je krijgt het niet voor niets. Want om eerlijk te zijn: bijna alle Argentijns-Nederlandse echtparen die ik ken, zijn uit elkaar.''

Hij kijkt naar de plechtigheid in de Beurs van Berlage. Bij het gedicht licht zijn gezicht op: ,,Luis Borges, kijk eens aan!'' Hij vindt het terecht dat de vader van de bruid niet aanwezig is. ,,Argentinië is een landbouwland en hij was minister van landbouw. Natuurlijk wist hij wat er gebeurde, dat kan niet anders. Het was de vuile oorlog, elke dag kwam er een lijst van mensen die dood waren gegaan. Als hij daar niet van op de hoogte was, dan was hij een slechte minister.''

Máxima kan daar volgens Belgerette niet omheen. ,,Het zou slimmer zijn als ze gewoon erkent wat er in Argentinië is gebeurd en daar afstand van doet. Het gaat om misdaden tegen de menselijkheid. Kinderen van linkse strijders zijn afgepakt en aan anderen gegeven. Wat voor soort mensen kan zoiets doen? Ik heb sterk de indruk dat ze nu iets proberen te verdedigen dat niet te verdedigen valt.''

Meer dan Zorreguieta de huwelijksdag van zijn dochter te ontzeggen, hoeft Nederland niet te doen, meent Belgerette. ,,Het is zo'n 25 jaar geleden gebeurd. üls Nederland echt iets had willen doen, had dat destijds moeten gebeuren, bijvoorbeeld door de economische betrekkingen met Argentinië te stoppen.''