Spaanse superknecht imponeert

LA MONGIE - Roberto Heras vergeleek zijn rol in de eerste bergetappe in de Tour met die van een toreador. Als een stijlvolle stierenvechter had hij de oppositie getreiterd en gemarteld totdat die wankelde en omviel. Lance Armstrong mocht daarna het zwaard in de nek zetten voor een dodelijke steek.

In Spanje hebben ze daar een uitdrukking voor: Ha rematado la faena. Heras schudde gisteren in de laatste kilometers naar La Mongie de laatste concurrenten van Armstrong af. De Spanjaard nam op vijf kilometer vanaf de streep in het skistation op de Tourmalet het commando van de kopgroep over, toen klassementsleider Igor Gonzalez de Galdeano moest lossen.

Alleen Joseba Beloki weigerde te capituleren bij het moordende ritme van Heras. De ONCE-renner volgde tot driehonderd meter van de finish. Toen trok Armstrong zijn zwaard.

Beloki werd tweede en is op op 1 minuut en 33 seconden de enige overgebleven concurrent. De Bask zal vandaag of in de Alpen uit zijn schulp moeten kruipen om de Amerikaanse topfavoriet voorbij te gaan.

Armstrong had een simpele verklaring voor het feit dat hij niet eerder versnelde om Beloki af te schudden: ,,Ik had niet de benen om nog harder te gaan dan Roberto. Ik hoefde hem alleen maar te volgen.''

Het US Postal-team liet er gisteren op de Col d'Aubisque en de flanken van de Tourmalet geen twijfel over bestaan wie de ware patron van dit peloton is. Armstrong herhaalde zijn eerdere uitspraak: ,,Dit is het beste team dat ik ooit heb gehad''.

Ploegleider Johan Bruyneel zei over de kracht van zijn ploeg: ,,We hebben aangetoond dat we een hecht team hebben. Na de Aubisque waren we pas twee man voorin kwijt.''

Ekimov, Joachim en Padrnos hielden een strak tempo hoog op de eerste Pyreneeënreus. Op de laatste beklimming leidden Hincapie en Rubiera het eerste peloton. Zij richtten al een waar slagveld aan. Frigo, Menchov, Boogerd, Hamilton, Julich, Moreau, Laiseka, Virenque, Gonzalez de Galdeano: allemaal mannen die kunnen klimmen, of ambities hadden voor het klassement, druppelden uit de groep. Na de vernelling van Heras werden ook Leipheimer, Rumsas, Basso, Kivilev en Sevilla een illusie armer.

Terwijl Armstrong naar het huldigingspodium werd afgevoerd, zat Heras zich rustig om te kleden in een auto van US Postal. De Spaanse superknecht was blij dat hij eindelijk had kunnen doen waarvoor Armstrong hem naar zijn ploeg had gehaald.

Heras won in 2000 in de kleuren van Kelme de Ronde van Spanje. Aan de Tour van vorig jaar had hij een schuldgevoel overgehouden. Zijn lekke band kostte US Postal tijd in de ploegentijdrit en in de bergen bleek hij niet in topvorm.

Deze Tour begon voor Heras ook ongelukkig. In de ploegentijdrit door de champagnestreek kon hij een te gering aandeel leveren. In de etappe naar Alencon verloor Armstrong 27 seconden omdat diens stuur door een knullige valpartij in het wiel van zijn Spaanse schaduw verstrengeld was geraakt. ,,Ik was nerveus. Nu ben ik opgelucht. Ik reed net zo sterk als Lance en dat geeft mij veel voldoening. Ik voel dat ik dezelfde vorm heb als twee jaar geleden in de Vuelta.''

Armstrong was ook complimenteus. ,,Roberto is een andere wielrenner dan vorig jaar. Hij heeft iets groots laten zien. Hij heeft alles van zichzelf geofferd. Het is een heel speciaal talent.''

Heras zou bij elke Spaanse ploeg tot de kopmannen behoren. Het onbegrip in het land over zijn keuze voor een rol als knecht bij een Amerikaans team is groot. De toejuichingen aan het adres van Beloki waren op weg naar La Mongie veel intenser. Dat heeft ook te maken met de afkomst van Beloki. De ONCE-renner is een Bask en een groot deel van het publiek in de Pyreneeën was gisteren Baskisch, getuige de oranje shirts van Euskaltel en de groen-wit-rode vlaggen.

De financiën vergoedden veel bij Heras. ,,Ik ben prof. Ik doe er niet moeilijk over.''

Hij deed gisteren denken aan Rubens Barrichello. De Formule I-coureur reed onlangs een hele wedstrijd op kop maar moest de eerste in rang bij Ferrari, Michael Schumacher, in de laatste ronde voor laten gaan. Over die stalorders was in de autosport veel commotie. Bij het wielrennen, de oudste professionele sport, is dat allang ingeburgerd. Armstrong wilde per se zelf de etappe winnen. De twintig seconden bonificatie die dat opleverde, kunnen altijd nog van pas komen.