Bijzonder onderwijs

Een christelijke school, die kinderen van andersdenkende of allochtone ouders weigert, getuigt in mijn ogen van gebrek aan identiteit.

Terwijl vroeger onze zendelingen verre reizen maakten om in den vreemde van het evangelie te getuigen, staan nu die vreemdelingen aan de poort van onze 'scholen met de Bijbel' en worden daar niet binnengelaten? Ik vrees dat waar dat het geval is, dat geschiedt door gebrek aan identiteit. Dat kan volgens mij als die identiteit niet veel meer is dan een groepsgevoel van 'ons soort mensen' ten opzichte van 'dat soort mensen', ofwel als school en leerkrachten zelf niet meer weten waar ze nog voor staan met hun christelijk onderwijs en maar beter tot opheffing kunnen overgaan. Want wie echt helder heeft waar hij staat, is niet zo benauwd voor andersdenkenden, mag juist uitdagend en uitnodigend staan in de lijn van Hem, die zei: ,,Laat de kinderen tot mij komen!''

Wie zich wil opsluiten met z'n eigen veilige 'ons soort mensen' kan terecht in de kroeg, of -voor wie dat te werelds is- in een christelijke/kerkelijke club of soos. Maar wie een maatschappelijke instelling vorm en inhoud geeft (met algemene middelen), mag zeker wel z'n missie aan het evangelie ontlenen, maar kan toch echt niet anders dan onvoorwaardelijk de deuren openzetten voor allen.