De vlechtheg komt terug

Iedereen wil privacy in zijn tuin. Een eeuwenoude mogelijkheid die sinds kort weer wordt gestimuleerd is de vlechtheg, die van verschillende vrucht- en besdragende struiken wordt gevlochten.

De heg werd al in de tijd van de Batavieren gebruikt, maar eind negentiende eeuw verdreef het prikkeldraad deze natuurlijke veekering, die het ook aardig doet in tuinen. Vogels, vlinders en vleermuizen vinden er voedsel en een heenkomen en zo haal je de natuur dichter bij huis. In de Middeleeuwen diende de haag overigens juist om de boze natuur buiten te sluiten.

De Beekse stichting wAarde zit achter de heggen-revival en zij heeft Intratuin zo gek gekregen om de heg als kant-en-klaar pakket te verkopen. Er is keuze uit struiken mét doorns (wilde roos en meidoorn bijvoorbeeld) en zonder (hazelaar, kardinaalsmuts en rode kornoelje). Naar believen kun je daar een wilde clematis of kamperfoelie doorheen laten slingeren. Bloei in de zomer, bessen in de herfst en een veel fraaiere tuinachtergrond dan het vaalbruine hout van de Hollandse eenheidsschuttingen.

Alleen het vlechten is nog een probleem. Daarvoor heeft de stichting wAarde nu het boekje 'Een vlechtheg heeft geen haast' uitgebracht: prietpraat over de vlechtheg, maar vooral: een praktische vlechthandleiding. Want zo makkelijk is het niet om de boompjes aan de onderkant zo in te snijden dat ze horizontaal neergelegd kunnen worden maar wel doorgroeien. De verticale scheuten die hier weer uit groeien vormen op den duur samen met de horizontale takken een ondoordringbaar vlechtwerk. Daar kan geen buurkind meer doorheen.