'Het is 't zelfde als gek zijn van een popster'

In het Haags Historisch Museum is deze week een tentoonstelling te zien onder de naam Oranje Passie. Het gaat niet over de passie tussen Willem-Alexander en Máxima, maar over de passie die 'het volk' uit met puzzels, posters, vlaggen en zelfs barbiepoppen. De Oranje-merchandising draait op volle toeren. De meeste artikelen worden met een vette knipoog aangeschaft. Maar er zijn ook serieuze verzamelaars die van hun huis een waar museum maken.

Oranje-parafernalia is van alle tijden. Daarvan getuigt de hele woning van Wilbert Slooijer (31) in Nijverdal. In de woonkamer staat een vrolijk verlichte vitrinekast met gedenkborden die samen een eeuw van regeringsjubilea, huwelijken en geboorten omvatten, van Wilhelmina tot en met Willem-Alexander.

Het is slechts het neusje van de zalm dat een plekje naast de bank heeft veroverd. Boven heeft Slooijer een slaapkamer omgebouwd tot een mini-museumpje. Tegen alle wanden staan vitrines, vol met glazen, blikjes, theelepeltjes, kalenders, boeken en knipsels over het Oranjehuis. ,,Er moet een afbeelding op staan'', zegt Slooijer. Hij wijst op een mok tussen tientallen andere. ,,Die beker van koningin Beatrix kreeg ik in 1980, toen ze ingehuldigd werd. Ik was toen tien. Daar begon de verzameling mee.''

Die verzameling is sindsdien flink gegroeid. De ene kamer staat al helemaal vol. ,,De woningbouwverening heeft onlangs de zolder opgeknapt'', zegt Slooijer, terwijl hij de vlizotrap opklimt. Boven staat alweer een tiental vitrinekasten te wachten. Een paar zijn al gevuld met verzamelobjecten over Willem-Alexander en Máxima. ,,Hier komen alle nieuwe spullen'', zegt hij. ,,Bij de huwelijken van Maurits en Marilène en Constantijn en Laurentien viel het aanbod een beetje tegen en ook nu kwam het maar moeizaam op gang. Ik heb toen zelf maar een beker en een glas ontworpen en laten maken. Die verkoop ik ook weer aan anderen. Maar inmiddels komen er heel veel spullen in de winkel.'' Hij heeft al 170 objecten over het aanstaande bruidspaar, maar dat worden er, naarmate 02-02-02 dichterbij komt, veel meer.

Via zijn Oranjewebsite houdt hij contact met andere verzamelaars. Zij melden wat er zoal te koop is, en hij probeert er een overzicht van te maken. Hij kent de meeste mensen wel die zijn hobby delen. Ze komen elkaar tegen op Oranjebeurzen die jaarlijks worden georganiseerd in Amerongen, Roden, 's Gravendeel en Utrecht. Slooijer is zeker niet de fanatiekste. ,,Er is een vrouw, die heeft heel veel. Maar als zij iets ziet met een heel lelijk, niet gelijkend portret van een Oranje erop, dan koopt ze het en gooit ze het ter plekke stuk. Zo'n object vindt ze een schande. Ik zet die dingen er gewoon tussen'' - en hij wijst op een glas met een bijzonder onflatteuze afbeelding van prinses Juliana. ,,In de Nieuwe kerk heb ik al een bord gezien van 1000 euro. Maar ga ik daar nou een maandsalaris aan uitgeven? Nee, het moet wel leuk blijven.''

De meeste verzamelaars zijn een stuk ouder dan hij. ,,Types van een jaar of veertig, vijftig. Ik ken ook wel jongeren, maar dat is beperkt. Ik hoop dat door Máxima meer jongeren geïnteresseerd zullen raken.''

Slooijer heeft zijn liefde voor de koninklijke familie van huis uit meegekregen. Hij is opgegroeid in een protestants gezin, waar traditioneel warme gevoelens voor de Oranjes leven. ,,Mijn ouders zijn ook koningsgezind. Op Koninginnedag keken we naar de tv, en ze hebben een abonnement op het blad Vorsten. Maar er werd niet altijd gevlagd.'' Zijn liefde voor de vaderlandse royalty gaat wel een stap verder, geeft hij toe. Hij heeft niet alleen zijn uitgebreide verzameling, hij volgt de Oranjes ook op de voet. Tijdens de provincie-tournee van Willem-Alexander en Máxima ging hij zo vaak mogelijk kijken. Op zijn Oranje-website doet hij er verslag van. ,,In Leeuwarden, en later ook in Assen, heb ik een hand van Máxima gekregen.'' Maar zijn finest hour beleefde hij wel op Schokland. ,,Ik wilde mijn eigen beker en glas aanbieden en op Schokland lukte het om ze te benaderen. Ik zei: 'Ik heb een cadeautje voor u, voor de warme chocolademelk'. Máxima nam het aan en antwoordde: 'Dat duurt nog even, de winter'. Ze verstaat het Nederlands bijzonder goed.''

Zijn liefde voor het vorstenhuis kan hij maar moeilijk uitleggen. ,,Het is hetzelfde idee als gek zijn van een popster. Maar een popster, dat houdt op een gegeven moment op. Zo'n familie gaat door. Het geeft continuïteit, het houdt het volk bijeen. En de koningin kan op de achtergrond sturing geven. Dat is het ook: bewondering. Hoe de koningin het doet, haar functioneren.''

Maar er is meer. Niet voor niets werd hij pas echt fan -want zo mag je het wel noemen- toen hij vlak na de inhuldiging van Beatrix een roddelblad in handen kreeg over het bezoek van de kersverse vorstin aan de Antillen. Hij kan enorm genieten van de pracht en praal. Nee, niet van de roddels. ,,Zoals in Engeland hoeft het van mij niet. Wij hebben met de privé-zaken van de koningin niets te maken.''

Het gaat Slooijer om 'het sprookje'. De paleizen, de gouden koets, de juwelen. Niet voor niets zijn op dit moment Willem-Alexander en Máxima zijn favoriete Oranjes. ,,Iemand uit Argentinië komt hier naar toe en wordt koningin. Een meisje uit de gegoede kringen.'' Een meisje uit de sloppenwijk was minder leuk geweest? ,,Ja, eigenlijk wel. Máxima weet hoe ze zich moet presenteren, ze heeft de goede manieren met de paplepel binnengekregen. Dat geldt ook voor prinses Laurentien of Marilène. Ze weten hoe je je hoort te gedragen. Dat vind ik niet elitair, dat hoort er gewoon bij.''

Maar wat vindt hij dan van de vader van Máxima? Slooijer knikt begrijpend. Die discussie kan hij, ook als Oranjefan, natuurlijk niet zomaar naast zich neerleggen. ,,Dat is niet goed, maar ik vind dat je de dochter daar niet op mag afrekenen. En Máxima heeft er afstand van gedaan.'' Vindt hij het terecht dat vader Zorreguieta niet bij het huwelijk mag zijn? ,,Nee, bij een huwelijk hoort de vader erbij te zijn. Net als minister Brinkhorst. Toen Laurentien trouwde, dreigden boeren met protesten over de aanpak van de mkz-crisis. Hij zei toen: 'Zie mij vandaag als vader'. Zo zouden ze het nu ook moeten doen.''

Ach, er is altijd veel kritiek op het koningshuis. ,,Het is nooit goed wat ze doen.'' Maar Slooijer schaamt zich niet voor zijn idolen. Op zijn werk, het Univé-kantoor in Ommen, weet iedereen het. ,,De reacties zijn heel positief. Hoe meer mensen weten dat je verzamelt, hoe meer je krijgt. Collega's tippen me als ze iets zien. Het is zeker niet zo dat ze me voor gek verklaren.'' Drie jaar geleden richtte hij zelfs een tentoonstelling in op zijn werkplek. Natuurlijk is er ook nu weer interesse. In de bibliotheek van Nijverdal is momenteel een deel van zijn collectie te bewonderen.

Slooijer woont nu alleen, maar hoe moet het nu als een eventuele partner zijn Oranjeverzameling niet kan waarderen? Hij moet er even over nadenken. Maar nee, zo belangrijk is zijn verzameling nu ook weer niet. ,,Ik hoop alleen dat zij het ook leuk zal vinden.''