De onmogelijke zorg voor kinderen

Paradoxaal genoeg heeft de politiek de massale toeloop van vrouwen naar de arbeidsmarkt wél krachtig bevorderd, maar was zij vervolgens dermate laks met het nadenken over de faciliteiten voor de zorg voor kinderen, dat Nederland daar nog steeds last van heeft. Er is nog altijd een groot tekort aan opvangfaciliteiten, en van een goed geregeld zorgverlof is geen sprake: het zijn zaken die werkgevers en werknemers zelf maar moeten regelen, vindt de politiek en zo nam zij op de koop toe dat er betrekkelijk weinig van de grond kwam.

Deze week leek het er even op dat de politiek wel haar verantwoordelijkheid op dit punt zou nemen. Met veel bombarie aanvaardde de Tweede Kamer een kaderwet arbeid en zorg. Maar bij nadere beschouwing blijkt die zo minimaal te zijn, dat je wel moet concluderen dat Den Haag niets geleerd heeft. Zuinig als men was gaf men er de voorkeur aan de maatschappelijke ontwikkeling te negeren. Voor een partij als de VVD is dat niet verwonderlijk. De liberalen kennen slechts één invalshoek, het werkgeversbelang dat de arbeidskosten zoveel mogelijk wil beheersen. Voor partijen als de PvdA, die zowel de emancipatie als de zorg voor elkaar hoog in het vaandel hebben staan, is deze kaderwet echter beschamend.

Welgeteld krijgt iemand op grond van deze kaderwet niet meer dan een (schaars) betaald verlof voor de verzorging van een doodziek kind. Voor de zorg voor een partner of een familielid geldt de uitkering niet. Het onderscheid alleen al is eigenlijk te gek voor woorden. Dat een kamerlid of een staatssecretaris bereid is een dergelijk onderscheid te verdedigen is onbegrijpelijk.

Het argument is telkens weer dat het een zaak van de sociale partners betreft. Maar dat getuigt van een wel erg minimalistische kijk op de noodzaak het verlof te regelen. Over het langdurig verlof moet nog voor de verkiezingen een nader kabinetsstandpunt komen. Maar de wijze waarop staatssecretaris Verstand hooghartig de creatieve ideeën van de FNV afwijst en de benepenheid van PvdA en VVD het zorgverlof voor kinderopvang te beperken tot een doodziek kind, doet het ergste vrezen. Gevreesd moet worden dat de politiek met de invulling van het langdurig zorgverlof ook nog jaren achter de ontwikkeling aan zal hobbelen.