Liever een bolletje slikken dan in de aarde wroeten

Op Curaçao raakt iedereen betrokken bij de drugssmokkel. Op de luchthaven Hato, in de wijken, in de hotels, op de stranden, op de helblauwe zee, overal is de drugswereld aanwezig. Elke Antilliaan kent wel een slikker van bolletjes coke die het gered heeft naar Nederland. Deel 7 en slot van een serie: te gast in de uithoek Fuik.

WILLEMSTAD - Opeens houdt de asfaltweg op. Voor en opzij staan cactussen, die zo kenmerkend zijn voor Curaçao. De zandweg leidt naar Fuik, waar het slikken van bolletjes met cocaïne dagelijkse kost is. ,,Die Porsche ken ik nog niet'', zegt meester Franklin Clemencia in de straatarme wijk.

In Fuik komt nooit iemand, ook de politie mijdt de uithoek op maar dertien kilometer van Willemstad. Ooit gingen hier de arbeiders op de fabrieksfiets naar de raffinaderij van Shell. In de tuintjes werden bonen geteeld, er liepen kippen rond. De veldjes met groenten, fruit en noten worden bewerkt door Haïtianen. ,,De Antilliaan weigert na de koloniale tijd nog te wroeten in de aarde'', legt de onderwijzer uit. Bovendien, bolletjesslikken levert toch veel meer op?

Meester Clemencia van de Giovannischool is de spil in de buurt. Hij vertelt hoe scheef de verhoudingen zijn gegroeid, sinds de cocaïne de wijk in haar greep houdt. ,,De helft van de leerlingen, ruim negentig, krijgen iedere dag een warme maaltijd op school. Er komen kinderen vragen: meester mag ik hier mijn mobieltje opladen, thuis is de stroom afgesneden''. Een paar weken komt de leerling niet meer vragen om elektriciteit. ,,Is zijn broer terug uit Nederland met duizenden guldens op zak''.

Dat de meerderheid van Fuik valt voor het 'grote' drugsgeld, komt niet voort uit hebzucht. Clemencia denkt dat bolletjes slikkers vooral zwichten voor het 'gemakkelijk' geldverdienen. ,,Het valt ook niet mee. De armoede is groot. Als de stroom wordt afgesneden, doet de koelkast het niet. Moet je naar de toko, waar alles veel duurder is''.

De gemeenschap is zo klein, dat iedereen weet wie wanneer slikt en naar Nederland gaat. Zelfs is bekend hoeveel een koerier kan vervoeren. Daar valt een toptien van te maken. De rekensom valt altijd hoog uit voor een bevolking die maar net 100 euro per maand verdient. Voor iedere 100 gram wordt in Nederland 500 euro neergeteld. ,,Het klinkt raar, de hele wijk wordt er beter van. Zelfs de schoolmeester! Want ze besteden meer in de kantine als een transport gelukt is.''

Van een lach, trekt Clemencia zijn gezicht in een boze grimas. ,,Een jongen had hier op school gestolen. Ik was heel kwaad. Tot mijn verbazing bekende hij meteen. Hij gaf het geld grif terug. De volgende dag was de jongen niet op school. Ik hoorde dat hij op weg was naar Nederland. Hij was bang dat ik de politie erbij zou halen, terwijl hij al bolletjes in zijn buik had en weg moest''.

Clemencia stapt in zijn pick-up. Het grote stille huis op de hoek ziet er goed onderhouden uit. ,,De vader is opgepakt. De dealer onderhoudt het gezin. Zo bindt hij de familie aan zich.'' Kleine, lichtgesausde huisjes staan langs de zandweg. Het zouden toeristische attracties kunnen zijn. Ze zijn opgeknapt door Drecha Kas, Herstel het Huis, een initiatief van Reda Sosial. ,,Het is echt goed gedaan. Er leven te veel mensen in. Ik denk wel vijftien, waar er vier kunnen wonen''.

,,Die Porsche ken ik niet'', zegt Clemencia, de bordeauxrode bolide nastarend. Op de heuvel ploetert een moeder tussen zes kinderen met was. ,,Hopeloos'', zegt de meester, wijzend op de kinderen. ,,Daar komt niets van terecht.'' Bij een hutje staan een glimmende motor en een gepoetste luxe Honda. ,,Waarom kopen ze die'', vraagt Clemencia zich af, ,,Hij heeft niet eens een fatsoenlijk huis met elektra?''

In het groene huis met het rode schuine dak, worden dagelijks bolletjesslikkers voorbereid en volgestopt. Fuik telt drie organisaties, hier zetelt er één. Angstvallig houden ze hun eigen bende uit elkaars vaarwater. Bij het rekruteren gaat het wel eens mis. Zoals twee weken geleden. Toen werd vlakbij Fuik een dealer geliquideerd. In het gele huis met de muur wordt geslikt en wordt gefabriceerd. De politie komt maar af en toe in Fuik surveilleren. Volgens de wijkbewoners rijdt die liever op asfalt, en dat houdt nu juist op bij Fuik.