'Wij willen overal aan ruiken'

Twintig jaar Europese concerten organiseren voor de Amerikaanse rockband Sonic Youth: de Nederlander Carlos van Hijfte houdt er niet alleen een druk bestaan en bijzondere herinneringen aan over, maar ook een tweede familie. ,,Ik heb een mooi leven gehad. Dat heb ik nog steeds.''

Het eerste dat Carlos van Hijfte kwijt wil aan de telefoon is dat hij in Manchester in een bijzonder hotel zit. De kamers zijn uitgerust met cd-spelers, en dat maak je volgens hem niet vaak mee. Hij heeft echter nog geen tijd gehad om er gebruik van te maken. Daar heeft hij het veel te druk voor.

De 47-jarige Nederlander Van Hijfte organiseert voor de zoveelste keer de Europese tour van de Amerikaanse rockband Sonic Youth. Vanavond speelt de groep in een uitverkocht Paradiso in Amsterdam. Ook voor de optredens in Londen en Parijs vlogen de kaartjes in een mum van tijd weg. ,,Het is inderdaad superdruk. Er is veel belangstelling voor de groep. Ik ben ontzettend moe, maar erg gelukkig.''

Dat Sonic Youth volle zalen trekt, is niet altijd zo geweest. Van Hijfte herinnert zich vooral het begin van de band, jaren tachtig. ,,In Amsterdam hebben ze nog voor zo'n honderd mensen gespeeld.'' Begin jaren negentig werd de groep bekender bij het grote publiek. ,,Zij zijn toen een beetje meegelift met het succes van Amerikaanse gitaargroepen als Nirvana en Pearl Jam. Maar Sonic Youth is nooit zo succesvol geweest als deze bands, die tenslotte wereldwijd miljoenen platen verkochten.''

Aan de andere kant heeft Nirvana ook veel aan Sonic Youth te danken, zegt Van Hijfte. ,,Ze speelden namelijk in het voorprogramma van Sonic Youth. Die waren dermate enthousiast, dat zij Nirvana aanbevolen bij hun platenmaatschappij.'' Het steunen van relatief onbekende bands is, zegt hij, kenmerkend voor Sonic Youth en voor hemzelf. Tijdens zijn loopbaan heeft hij een aanzienlijk aantal groepen geprogrammeerd die pas daarna een groot succes zijn geworden. Zo haalde hij in 1991 de toen vrijwel onbekende Ierse folkzanger Luka Bloom naar Pinkpop; diens optreden werd goed ontvangen in Nederland. ,,Toen hij op Pinkpop verscheen, was hij onbekend. Nu trekt hij volle zalen in Carré.''

Er zijn nog meer overeenkomsten tussen hem en Sonic Youth: ,,We zijn nieuwsgierig en onderzoekend. We willen van alles uitproberen, overal aan ruiken en ons steeds verder ontwikkelen. Dat geldt voor uiteenlopende muziekstijlen en ook voor andere disciplines, zoals beeldende kunst en mode.''

Twintig jaar is hij inmiddels betrokken bij Sonic Youth en nog steeds is hij een trouwe fan. ,,Ik ben natuurlijk supersubjectief, omdat het ook heel goede vrienden zijn geworden. Maar ze blijven spannend, omdat ze steeds andere dingen doen. Het is een band die me boeit en inspireert en altijd weer verrast.'' Hij kan geen andere groep noemen die al twintig jaar in de originele bezetting samenwerkt en het succes weet vast te houden. Volgens hem komt dat door het vernieuwende karakter van Sonic Youth en de bijzondere samenwerking. ,,Er heerst veel respect voor elkaar en ieders ideëen zijn welkom.''

In twintig jaar tijd is er natuurlijk wel het een en ander veranderd. ,,De eerste vijf jaar sliepen we met vijf mensen in een busje. Dat waren de bandleden en ik. Nu zitten we in goede hotels en zijn we met zeker veertien mensen 'on the road'. Ook de technische mogelijkheden zijn stukken beter geworden. Vroeger gaf Sonic Youth soms echt draken van optredens. Nu spelen ze consistenter en professioneler.''

Van Hijfte is al zijn hele leven bezig met muziek. Eerst werkte hij in een platenwinkel in Eindhoven, vervolgens werd hij, ook in Eindhoven, in 1981 programmeur bij concertzaal de Effenaar. In die periode ontmoette hij Lee Ranaldo, die in New York Sonic Youth had opgericht. Van Hijfte organiseerde een optreden voor de groep. De samenwerking beviel. Hij werd gevraagd om meer optredens te organiseren, eerst in Nederland, daarna in Europa en later zelfs een toer in Australië. De jarenlange samenwerking leidde tot een hechte vriendschap. ,,Op de cover van de laatste cd, 'Murray Street', staat zelfs een foto van mijn dochter en de dochter van de bandleden Thurston Moore en Kim Gordon. Ze zijn allebei zeven.''

De liefde voor muziek ontdekte Van Hijfte op z'n veertiende. ,,Mijn eerste plaat was van de Rolling Stones, toen kwamen de jaren zeventig met The Who en Led Zeppelin. Later luisterde ik meer naar punk en new wave, zoals Joy Division.'' Inmiddels heeft hij thuis een paar duizend cd's. Er is weinig muziek die hem absoluut niet bevalt. ,,Maar je zult bij mij niet snel platen aantreffen van Genesis of van bands als Korn en Limp Bizkit, de zogeheten New (Nu) Metal.'' De meeste hedendaagse muziek wekt bij hem de indruk te zijn gemaakt volgens een groot marketingplan van de platenmaatschappijen. ,,Na drie platen weet dan ook meestal niemand meer wie je bent.''

In 1986 maakte Van Hijfte de overstap van concertzaal de Effenaar in Eindhoven naar Mojo, de grootste organisator van popconcerten in Nederland. Daar heeft hij veertien jaar gewerkt. Twee jaar geleden was hij het beu. ,,Toen ik zestien was, wist ik al dat ik nooit op een kantoor wilde werken, en opeens was dat precies wat ik deed.'' Tegenwoordig werkt hij zelfstandig en doet hij uitsluitend wat hij leuk vindt. Daardoor heeft hij ook meer tijd voor zijn gezin -iets dat er de laatste jaren weleens bij in is geschoten. ,,Omdat je veel onderweg bent en vaak pas laat thuiskomt, is het een moeilijke baan als je een kind hebt.''

Door onafhankelijk te werken hoopt hij bovendien zijn liefde voor muziek te kunnen behouden. ,,In de muziekbranche loop je snel gevaar om heel cynisch te worden. Je hebt alles wel een keer gezien of gedaan. Dan ben je opeens geen liefhebber meer, maar een buitenstaander. Daardoor kun je moeilijk meer aansluiten bij wat er op het ogenblik gebeurt. Dat wilde ik niet. Daarvoor is mijn vak mij te waardevol.''