Pietepaf

De vijf brandweermannetjes waren vier brandweermannetjes geworden en ook voor de rest viel het niet mee. Lenen de Gouden Boekjes -klassiekers uit de kinderliteratuur- zich voor een televisiebewerking? De VPRO deed een gooi en zond zondag het eerste van zeven deeltjes uit.

Theatergezelschap Orkater had zijn best gedaan van de eenvoudige verhaaltjes iets ingewikkelds met muziek en dubbele perspectieven te maken, maar de lievigheid was volkomen verdwenen: er was zelfs een brandweerman die de arme familie Lutteput ruw afblafte. 'Wim is weg' komt ook aan de beurt en de regisseur liet doorschemeren wat we ervan kunnen verwachten: ,,Bij Wim is weg kwamen we helemaal in een Rebel without a cause-sfeer'.

De VPRO-peuters zitten nu al te popelen.

Jan Peter Balkenende, de premier die ook vaak met kinderliteratuur in verbinding wordt gebracht, riep de Gouden Boekjes ongewild in herinnering, toen hij bij de herdenkingsbijeenkomst voor prins Claus in de Ridderzaal zijn rede hield. Geen sterke rede was het, maar ik werd door een zinsnede, die in samenvattingen voortdurend werd herhaald, bijzonder getroffen. ,,Ik doe de waarheid geen geweld aan', zei de premier, ,,als ik zeg: iedereen hield van prins Claus.'

Tientallen malen heb ik die zinsnede aan mijn kinderen voorgelezen: iedereen hield van de kleine Pietepaf. Pietepaf, het circushondje. De clown met de twee hoofden, de degenslikker, de dikke dame die vijfhonderd kilo woog, de geit die de polka kon dansen -iedereen hield van Pietepaf. Pietepaf was zo klein dat hij in een miniscuul rood doosje paste.

Balkenende had veel televisie gekeken, want hij meende die grijsgedraaide momenten uit het leven van Claus nog eens te moeten aanhalen: de scène met de das, de liefdesverklaring aan zijn vrouw, het meisje op de bagagedrager. De kunstjes van een circushond die even uit zijn rode doosje mocht. Iedereen hield van prins Claus. Je zou Claus af en toe wat minder vrienden gunnen. Toen de omstreden Duitse schrijver Ernst Junger honderd werd, eindigde hij zijn tafelrede met een dankwoord aan zijn vijanden, want, zei hij: ,,Zonder vijanden geen profiel'. Claus had te veel binnenskamers moeten houden om zich zulke vijanden te kunnen permitteren.

Veroordeeld tot de binnenkamer meldde zich deze week ook Ayaan Hirsi Ali. Met de dood bedreigd was ze uit de openbaarheid verdwenen, maar een lichtzinnig artikel van Elma Verhey in Vrij Nederland -dat losjes en schaamteloos poneerde dat haar bedreiging op bedrog berustte- noopte haar zich publiekelijk te verweren.

Ayaan stond -dit keer als slachtoffer van een poging tot karaktermoord- telefonisch Barend en Van Dorp te woord. Ze klonk niet als een hysterica die verstrikt was in haar eigen verzinsels. En Verhey wist een dag later in 'De leugen regeert' niet uit te leggen waarom we dat toch moesten geloven.