Klappertandend het land in

Ngozi Omeruah stapt klappertandend de bus in. Ze moppert. De Nigeriaanse begrijpt niet dat ze vrijwillig meegaat vandaag. ,,Het zal wel komen omdat ik vrijwilliger ben, want wie is nu zo gek?''

Het is acht uur 'sochtends. De thermometer op de reclamezuil voor de Rai in Amsterdam staat op min vier. Binnen is de afgelopen dagen vergaderd door vrijwilligers uit de hele wereld die door de Verenigde Naties zijn uitgenodigd voor de grote conferentie. Dit jaar is het VN-jaar voor de vrijwilligers.

Maar vandaag gaan de gasten het land in. Slechts de helft is komen opdagen, de rest blijft in de warme hotelkamer. Een Afrikaan in een lang gewaad heeft een wollen sjaal om zijn hoofd gewonden. Daarboven past nog net zijn witte hoed. Hij is op zoek naar zijn bus.

Omeruah zit al in de hare, die naar Den Bosch gaat. De Taiwanese Hui-Jung Chi deelt zijden madeliefjes uit. Ze werkt voor de stichting The Garden of Hope, waar lichamelijk en seksueel mishandelde kinderen worden opgevangen. En zo doet iedereen in de bus aan vrijwilligerswerk.

De Venezulaan Nelson Rios bouwt scholen, Yung Ming Tsai werkt bij een telefonische hulpdienst voor overspannen Taiwanezen, en Ngozi Omeruah gaat na haar werk in de tv-studio op zoek naar drugsverslaafden.

,,Ik praat met ze, probeer ze het gevoel te geven dat het leven ertoe doet, en als ik kan, dan help ik ze op weg naar een normaal leven.'' Het vrijwilligerswerk in Afrikaanse landen als Nigeria verschilt niet veel van wat vrijwilligers in Nederland doen. ,,Alleen hebben wij minder geld uit te geven'', zegt Omeruah.

Dat verschil wordt nog duidelijker wanneer een wethouder op het Brabantse stadhuis vertelt dat Den Bosch er alles aan doet om het aantal van 15000 vrijwilligers niet verder te laten slinken. De gemeente probeert met betere onkostenvergoedingen en verzekeringen meer mensen te interesseren voor het onbetaalde werk.

Deze luxe kent de Nigeriaanse niet. Zij is voortdurend op zoek naar particulieren en bedrijven die geld over hebben om het drugsproject overeind te houden. Maar Omeruah klaagt niet. ,,Ik heb het goed en daarom wil ik iets terugdoen voor de mensen die ongelukkig zijn.''

Aan het einde van de ochtend gaat het gezelschap naar de Turkse jongerenvereniging. Het zaaltje waar de jongeren de hele week kunnen rondhangen, ligt pal naast de moskee. De buitenlandse vrijwilligers zijn onder de indruk van het verhaal van Deniz Ozkanli, een van de bestuursleden. Samen met een paar studievrienden heeft Ozkanli de vereniging opgericht. ,,Toen wij studeerden, zaten er maar heel weinig Turken in het hoger onderwijs. Dat is toch raar, zeiden we tegen elkaar, er zijn genoeg slimme Turken.''

In het verenigingsgebouw kunnen de jongeren dan ook meer doen dan naar voetbal kijken. Er zijn begeleiders die helpen bij het huiswerk maken en er staan sinds kort tien computers, waar de jongens met hulp van vrijwilligers leren internetten en vooral chatten.

Inmiddels hebben de Turkse vrouwen de computers ook ontdekt. Op vrijdagavond krijgen zij van jonge vrouwen les. ,,En ze leren sneller dan hun kinderen'', verzekert Ozkanli de bezoekers.

De Turkse vrijwilliger geeft aan alle buitenlandse gasten het e-mailadres van de vereniging, zodat ze nog eens kunnen mailen wanneer ze thuis zijn. ,,Dat is mooie leerstof voor onze jongens'', zegt Ozkanli. Met hulp van begeleiders hebben de jongens ook al een eigen homepage gemaakt. ,,We krijgen veel reacties van Nederlanders. Ze mailen ons dat ze ongerust zijn over het criminele gedrag van jongeren.''

In restaurant d'n Mengelmoes proeven de vrijwilligers in de middag een maaltijd voor de minima. Op het menu staat tomatensoep, kip met bonen en gele rijst, en appeltaart toe. Hier eten de daklozen, studenten en andere mensen die het niet breed hebben.

Een dame uit Japan vraagt een van de obers hoe hij de rijken buiten de deur houdt. ,,Die mogen gewoon naar binnen'', antwoordt hij. ,,En wij hopen dat ze iets meer betalen, waarmee wij weer wat extra's kunnen doen. Het is ook wel prettig, als hier niet alleen maar armen eten.''