Vliegangst

Las een verhaaltje over Dennis Bergkamp. Fear of Flying. In het wielrennen ook? Nou en of. Rik van Looy, de grootmeester van de jaren zestig, reed liever driemaal op en neer naar Milaan dan dat hij éénmaal vloog. Pedro Delgado is geen held en alle Planckaerts, vooral Walter en Eddy, mijden vliegtuigen als de pest. Ze durven zich te meten in vliegende spurts en dodelijke afdalingen, maar op stoel 14B van een 737... nooit.

De twee lieten twintig jaar geleden een vlucht van de Tourdirectie lopen, gaven in eigen land op en reden vast naar huis. Felix Lévitan, de heerser van weleer, accepteerde de opgave van de Belgen niet. Hij liet de twee alsnog met de auto door de nacht naar de volgende startplaats komen. De dag erna stapten beiden na een kilometer af en reden ze vrolijk naar huis terug.

In 1991 nog gooide de Tour-leiding de Zwitser Urs Zimmermann uit koers: hij had de verplichte vlucht Nantes-Pau gelaten voor wat die was en de auto genomen. Een snel georganiseerde opstand onder de medecoureurs redde het lijf van de Zwitser. Hij hield niet van vliegen, hij hield niet van vlees, hij was gek op noten, honing en plantaardige extracten en werd een beetje als vreemde snoeshaan bekeken. De renners steunden hem echter in zijn Fear of Flying.

In 1977 verplaatste het peloton zich door de lucht van Charleroi naar Freiburg en kwam het vliegtuig in slecht weer terecht. De Oostenrijker Gerhard Schonbacher, laatste in het klassement, pakte zijn valhelm uit de tas, zette die op en sprak de woorden: 'Als we nu gaan, gaan we met zijn allen'.