Bruidspaar na vlekkeloos feest naar wintersport

AMSTERDAM - Na een dag van intense publieke aandacht bij hun huwelijk, zijn prinses Máxima en prins Willem-Alexander toch ontsnapt. Via Londen, waar zij mogelijk Máxima's onwelkome ouders hebben ontmoet, vertrokken zij naar de wintersport in de Zwitserse Alpen.

In het wintersportoord Klosters kan het paar terugkijken op een huwelijksdag zonder schrille klanken. De plechtigheden verliepen vlekkeloos en de voor Nederland ongekende beveiliging werd nooit serieus uitgedaagd. De autoriteiten waren zo zeker van hun zaak, dat ze een bommelding terzijde legden. Een klodder meel met water tegen de gouden koets werd in een mum van tijd weggeveegd door een palfrenier.

De sfeer in de hoofdstad was ondanks zesduizend politieagenten en massieve dranghekken feestelijk.

Nooit eerder zijn huwelijksgasten in Nederland zo nauwlettend bevoeld en besnuffeld als deze keer. Na die controle die ze iets buiten het stadscentrum ondergingen in de passagiersterminal voor cruiseschepen, kwamen de gasten niet meer in aanraking met niet-gecontroleerde mensen.

De veiligheidsrituelen gaven extra spanning bij toch al geïmponeerde gasten. Toen het bruidspaar verscheen in de deur van de goederenzaal van de Beurs en naar binnen schreed, bleef het secondenlang doodstil. Door de sleep van vijf meter achter de bruidsjurk, duurde het maar liefst 14 seconden voordat Máxima helemaal door de deur heen was gekomen. Pas toen iemand de moed had om te klappen, ontlaadde de spanning zich in een langdurig applaus.

Met één tikje van de hamer vervulde burgemeester Cohen de laatste handeling die nodig was voor de verheffing van Máxima Zorreguieta tot prinses. Voortaan gaat ze door het leven als prinses Máxima der Nederlanden, prinses van Oranje-Nassau, mevrouw van Amsberg.

,,Voor de oppervlakkige beschouwer is dat iets begeerlijks, iets uit sprookjes'', zei Cohen. ,,Maar u hebt ervaren dat die positie u ook pijnlijke beperkingen oplegt, ook vandaag.''

Het was een stille verwijzing naar het ontbreken van haar vader, Jorge Zorreguieta, aan wie grote delen van de bevolking aanstoot hadden genomen. In Máxima's nieuwe, officiële namen is haar vaders naam verdwenen.

Tijdens de kerkdienst bracht predikant C. ter Linden het probleem maar meteen ter sprake bij zijn welkomstwoord: ,,Wij denken thans ook aan de ouders van prinses Máxima, zonder wier liefde en zorg zij niet geworden zou zijn die zij geworden is, en die vandaag in gedachten bij hun dochter en schoonzoon zijn, zoals zij bij hen.''

Een heel duidelijke verwijzing naar het offer dat Máxima heeft moeten brengen was een tango die Máxima had uitgekozen: een melancholieke ode aan een gestorven vader.

De preek van Ter Linden, waarin hij voortborduurde op het bijbelse verhaal van Naomi en Ruth die beiden hun land verlieten, zinspeelde ook al op offers die mensen brengen.

De predikant citeerde verder uit brieven van het paar. Daarin had Willem-Alexander verteld dat hij had geaarzeld. ,,Kan ik en mag ik Máxima vragen het grootste deel van haar vrije en zelfstandige leven waaraan zij zoveel waarde hecht en waaraan zij zo hard gewerkt heeft, op te geven? Vanaf mijn vroegste herinnering weet ik hoeveel het koningschap vraagt. Ja, dat het een offer is, een bijna onmenselijk offer, dat ik mijn toekomstige vrouw vraag te brengen.''

Willem-Alexanders broer Johan Friso, die zelden in het openbaar verschijnt, herinnerde met een bijbelcitaat (Marcus 10: 42-45) aan de plichten die wachten. ,,Als iemand van u de voornaamste wil zijn, dan moet hij anderen dienen.''

Vrolijker werd het bij de inzegening. Toen Willem-Alexander in een doodstille kerk 'ja' zei, drong door de hoge ramen het gejuich van buiten op de Dam door. Gasten en bruidspaar barstten in lachen uit. Toen Máxima haar ja-woord gaf, golfde het gejuich nog harder de kerk binnen.