Wat een absolute schoonheid!

Aan Jan Blokker ontleen ik het verhaal over de man die speelkaarten verzamelde. Gebruikte, welteverstaan, en met als bijzondere voorwaarden dat ze op straat moesten worden gevonden én uiteindelijk in een compleet pak van 52 verschillende kaarten moesten resulteren. Na een jaar of dertig was het zover: schoppen vier werd gescoord in een achterafstraatje van New York en de verzamelaar kon met gepaste trots vaststellen dat hij aan het hoofd stond van 52 vuile en niet bij elkaar passende kaarten.

De bekoring kon ik niet weerstaan en inderdaad heb ik een paar weken later klaverenvrouw van de straat opgeraapt. Toen gebeurde iets onvoorziens: Een paar maanden later trof ik bij wat vuilniszakken op de grond een op het oog compleet spel aan, het doosje er nog naast. Negeren? Oprapen en eigenlijk dus klaar zijn? Het maakte niet uit. De aardigheid was eraf.

In diezelfde tijd leek het mij van belang het geheugen te gaan trainen, weer met kaarten. Ik heb er een paar maanden over gedaan, maar toen kon ik een pak kaarten schudden, er een minuut of tien naar kijken, en vervolgens de volgorde reproduceren: 'schoppen tien, harten vijf, schoppenaas' enzovoorts.

Daarna las ik in een krant dat er mensen verwijderd werden uit casino's, de kaartentellers, die bij het blackjack onthielden welke kaarten in het spel waren gekomen en aldus hun winstkans verhoogden. Als de croupier nog een stuk of dertig kaarten overhad, konden ze redelijk nauwkeurig schatten hoeveel tienen er nog in het spel waren en daarmee hun winstmarge verhogen, van 49,7 procent naar 50,8 procent of daaromtrent. Ik leerde dat zij beter waren dan ik en dat het rendement verwaarloosbaar was.

Alle aanleiding dus om Ton Sijbrands in het zonnetje te zetten. Het kunnen afwikkelen van 22 dampartijen tegelijk, zonder de borden te zien, is onbegrijpelijk voor iemand die kansloos is met één tegenstander en het bord bij de hand. De prestatie van Sijbrands is onwaarschijnlijk knap maar vooral gespeend van elk praktisch nut. Ook als er bij een atoombominslag twee dagen in een schuilkelder moet worden doorgebracht en het licht is uitgevallen, heb je er niets aan. De kans is nogal klein dat er iemand anders is, die kan dammen en ook nog eens zonder bord uit de voeten kan.

De kans is nul dat Sijbrands in die kommervolle omstandigheden aan een hele groep vertier kan bieden. Wat een absolute schoonheid!