Francis Poulenc vond zijn koormuziek het meest authentiek

Francis Poulenc (1899-1963) was een kleine grootmeester in de muziek. Een componist die nieuwe en moderne muziek schreef en nooit het publiek uit het oog verloor. Dit jaar, op 7 januari, was het honderd jaar geleden dat Poulenc geboren werd in een familie van apothekers en fabrikanten van farmaceutica. Toen zijn vader in 1917 overleed, erfde hij zoveel geld dat hij zich kon wijden aan zijn passie: het componeren.

Met name Debussy en Satie hebben een onuitwisbare invloed gehad op de muziekstijl van Poulenc. Met de laatste onderhield hij ook een jarenlange vriendschap die helaas verzuurde toen Poulenc minder vijandig bleek te staan tegenover de muziekcriticus Louis Laloy dan Satie wenselijk vond. Satie zag de groeiende vriendschap tussen Laloy, Poulenc en collega-componist George Auric als persoonlijk verraad. Tijd om het goed te maken was er nauwelijks. Satie overleed anderhalf jaar later aan de gevolgen van chronisch alcoholmisbruik.

Poulenc vormde met Auric, Darius Milhaud, Arthur Honegger, Germaine Tailleferre en Louis Durey de Groupe des Six. Een naam die door de muziekcriticus Henri Collet verzonnen was naar analogie van het 'machtige hoopje' van vijf Russische componisten onder wie Moessorgski en Rimsky-Korsakov. Eigenlijk maakte deze groep deel uit van een grotere gemeenschap gelijkgestemde zielen: Les Nouveaux Jeunes. Deze nieuwe jongeren organiseerden concerten van eigen werk maar ook voordrachten door dichters als Cocteau en Apollinaire en kunst te zien was van Picasso, Braque en Modigliano.

Poulenc heeft een aantal instrumentale werken nagelaten die nog steeds repertoire houden, zoals zijn orgelconcert en het 'Concert Champêtre'. Maar Poulenc vond dat zijn kracht elders lag. ,,Ik denk dat ik de beste en meest authentieke kant van mezelf in mijn koormuziek heb gelegd. Ik heb het idee dat ik op dit gebied iets nieuws heb gebracht. Als de wereld over vijftig jaar nog steeds in mijn muziek is geinteresseerd, dan zou het me niet verbazen als die interesse meer zou uitgaan naar het 'Stabat Mater' dan naar de 'Mouvements perpétuels.''

De auteur Erik Fokke heeft geen biografie willen schrijven, maar een 'gepast huldebetoon'. Hij heeft niet gestreefd naar volledigheid, maar zijn onderwerpen gekozen 'uit een aantal gebeurtenissen, personen en omstandigheden, die voor Poulencs composities van bijzondere betekenis zijn geweest'. Deze aanpak maakt dat van de mens Poulenc slechts een verbrokkeld beeld totstandkomt. Deel twee van het boek is gewijd aan de begeleidende cd en bevat een volledige oeuvre-catalogus. Handig als naslagwerk. De opnamen zijn van het label EMI, wat inhoudt dat niet altijd de mooiste uitvoeringen te horen zijn. In een aantal gevallen wordt dat gebrek gecompenseerd door de historische waarde van uitvoeringen door Pierre Fournier en Jacques Février, Elly Ameling en Poulenc zelf.