Keitel: “Ik zat vast in een doodlopende tunnel, verlaten door mijn vrienden & rdquo;

Op de cover van HP/de Tijd deze week een vrolijk lachende acteur Harvey Keitel. Hij vertelt onderhoudend over zijn 'kruisgang'.

Tien jaar geleden was Keitel in een moeras beland van slechte en obscure films. Inmiddels is elke film waarin hij zijn opwachting maakt een garantie voor succes en kwaliteit en op zijn minst een belevenis. Keitel vergelijkt zijn leven graag met al die kindersprookjes waarin de hoofdpersonen de vreselijkste ontberingen moeten ondergaan. Zo'n verhaal eindigt steevast met een happy end.

Keitel: “Als ik 's nachts op de wekker keek en het was weer drie uur, dan had ik het gevoel dat alles voorbij was. Ik zat vast in een doodlopende tunnel, was verlaten door al mijn vrienden. Niets leek te gaan maar alles ging precies zoals het moest. De voortdurende wanhoop en verbittering maakten immers deel uit van de reis die ik moest maken. Je moet er van leren houden dat je niet de persoon bent die je wilde worden.”

Via de nieuwe generatie cineasten zoals Quentin Tarantino en Abel Ferrera krijgt Keitel de erkenning die hem een kwart eeuw werd ontzegd.

Ook al breed lachend in HP/de Tijd Steve Forbes, een man die tot nu toe niet serieus werd genomen als mogelijke kandidaat voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Steve Forbes is de zoon van de legendarische Malcolm Forbes die het door zijn vader opgerichte zakenblad, groot maakte. Steve Forbes dankt zijn roem en fortuin aan zijn vader maar de erfenis hangt ook als een molensteen om zijn nek aldus het portret in HP/de Tijd. Zijn tegenstanders in de strijd om de Republikeinse nominatie zoals senatoren Dole en Gramm noemen hem ronduit getikt. Forbes lokt de kiezers met flat tax die de huidige inkomstenbelasting zou moeten vervangen. Niemand nam hem serieus behalve, naar het zich nu laat aanzien, de kiezers.

In Vrij Nederland de avonturen van inspecteur Klaas Langedoen alias Gordon Lee Trilling. Van Traa zorgde vorige week voor spektakel maar het grootste afsluitende vuurwerk wordt eind maart ontstoken door het Fort-team van de rijksrecherche, aldus VN. Het onderzoek naar de criminele inlichtingsdienst van de Haarlemse politie is bijna klaar en wat zich daar onder de bezielde regie van het koppel Langedoen & Van Vondel heeft afgespeeld, grenst soms aan het ongelooflijke.

In VN ook het bizarre verhaal van Dick van Biezen. Hij maakte matrijzen voor grammofoonplaten en werkte daarbij met nikkel-en kopervloeistof. Ongezond werk. “Handschoenen? Die moest je zelf maar kopen bij de Hema.” Hij werd steeds zieker. Van de keuringsarts mocht hij het werk niet meer doen. Hij werd afgekeurd maar kreeg zelf wel de schuld van die afkeuring. Hij zou een paranoïde persoonlijkheid hebben. Opnamen in een psychiatrisch ziekenhuis, echtscheiding, rottend gebit, de WAO, grote hoeveelheid kwik in zijn urine, niets bleef Van Biezen bespaard. Maar hij blijft vechten om uit de WAO te komen.

Elsevier vraagt zich bezorgd af hoe lang de Nederlander nog auto kan blijven rijden. Zes miljoen auto's verstoppen inmiddels de wegen en de verkoop gaat door, vooral van kleine auto's. Er komen steeds meer ouderen en volgens de trend blijven die autorijden. Automaker Renault dacht jongeren aan te trekken met de Twingo maar het model doet het heel goed bij vijftigplussers. De Opel Tigra is volgens Elsevier meer iets voor de oud-tweeverdiener zonder kinderen, de ONKY (oldtimer-no-kids). De autokoper van nu is prijsbewust, modelbewust, en misschien milieubewust. Maar bij onwelgevallige maatregelen zal hij eerder tegengas geven en harder in het stuur knijpen. De sleutel voor de toekomst zit 'm volgens Elsevier dan ook in het 'vervoermiddelbewust' worden van de Nederlander. Wat is sneller naar het werk of het handigst op vakantie: de auto of de trein?

De Groene Amsterdammer heeft veel aandacht voor het rapport van de commissie-Van Traa en een gesprek met het cabaretduo Turkish Delight. Inci Pamuk en Nilgün Yerli werden geboren in Turkije en groeiden op in Nederland. Ze hebben gepeperde meningen over Nederlanders en Turken. Tijdens voorronden van het Leids cabaretfestival vonden veel toeschouwers het duo te fel en hun thema's te zwaar. “Het is opvallend dat onze humor juist bij allochtonen veel beter aanslaat. Ze vinden het grappig dat twee Turkse meisjes dat soort grappen durven maken.”

Voor hun programma kunnen ze putten uit eigen ervaring. Inci: “Als ik in een café tegen een jongen zeg dat ik Turks ben, gaat hij bij wijze van spreken meteen bang om zich heen kijken of mijn broer niet in de buurt is.” Nilgün: “Op mijn veertiende was ik smoorverliefd op de populairste jongen van Heerenveen. Uiteindelijk wist ik hem te versieren maar hij had natuurlijk door dat ik helemaal geen ervaring had. De volgende dag dacht ik dat we verkering hadden. Zei hij: Sodemieter op. Turk veur het wurk.” Inci: “Ik baal weleens van Nederlanders die naar Turkije op vakantie gaan en het daar enig vinden, terwijl ze in eigen land niets met Turken te maken willen hebben.”

In Hervormd Nederland deze week Zen-meditatie, het geluk volgens Connie Palmen en de melancholie van dichteres Neeltje Maria Min. Zen-meditatie kan een goed middel zijn om met nieuwe ogen naar het christelijk geloof te kijken aldus het weekblad. “Aan het eind van de twintigste eeuw zijn vele zielen moe. Voor veel vermoeide zielen biedt verinnerlijking misschien een laatste strohalm.”

“Liefde en geluk wil iedereen. Maar machteloosheid afhankelijkheid en weerloos zijn heeft negatieve bij-betekenissen. Niet bij Connie Palmen. In haar verhaal over de liefde die vriendschap heet en in haar filosofie van het menselijk bestaan is er niets mis met gehechtheid en afhankelijkheid. Het zijn geen besmette woorden meer.”

In de gedichten van Neeltje Maria Min is de spanning, die van het huis- tuin- en keukendrama. Het is spanning op de vierkante meter.