Remmen los

Wanneer laat een samenleving haar teugels vieren, wanneer gaan de conventies aan de kant, in Duitsland, Kenia, Israël, Washington D.C., Zuid-Afrika en elders. Vandaag: Hongarije.

Hongaarse dorpsbruiloften zijn niet te missen, grootscheepse gebeurtenissen. Maar het huwelijksfeest van een kennis kwam ons eigenlijk ongelegen, want we hadden gasten uit Botswana. Dat hinderde niet: “Laat ze gewoon meekomen. Ze zijn van harte welkom.” Onze Botswaanse gasten, Marijke en Kineetse, vonden het een leuk idee.

Voor het feest was het hele erf ontruimd, een enorme huurtent bood plaats aan de honderden gasten. Zonder grote hoeveelheden voedsel kun je niet feesten: met de buren waren enorme ketels soep geproduceerd, pannen paprikakip, schalen worsten en kippenpoten, manden brood en rijen weckflessen met augurken en zuurkool, tientallen kleurrijke taarten, schalen vol koekjes, kokosballetjes met chocolade en bladerdeegrolletjes met slagroomvulling. Ook de traditionele bruidstaart met marsepeinen rozen en een bruidspaartje op de top ontbrak niet.

Onze binnenkomst veroorzaakte een kleine schok. De meeste dorpelingen kennen Afrikanen hooguit van tv. Kineetse is een forse, heel zwarte man, en hij droeg de feestelijkste kleding die hij bij zich had, een Afrikaans gewaad van blauwwitte stof. Een oude vrouw kon haar paniek niet verbergen. Telkens als Kineetse in de buurt kwam, dook ze met een schrikkreet weg. Hij moest er wel om lachen. Maar na de aanvankelijke verrassing namen de overige feestgangers de onverwachte gasten op, alsof ze niet anders gewend waren. We werden aan een van de lange tafels gezet en kregen borden voor onze neus, een schaal met vlees, brood, flessen wijn, cola en huisgestookte palinka, die Kineetse deed denken aan Zuid-Afrikaanse huisgestookte mampoer. De vreemde gezichten en de vreemde taal deerden niet. Binnen de kortste keren voelden de Afrikaanse bezoekers zich thuis.

Nergens in Europa, zei Kineetse, had hij zo'n Afrikaans gevoel gehad als hier. Het was goed dat de Hongaarse gastheren het niet hoorden, want die hadden het waarschijnlijk niet als een compliment gezien. Afrika staat in Hongarije niet erg hoog aangeschreven. Maar een Hongaars dorpsfeest heeft niets van de afgepastheid en de zunigheid die Kineetse met Europa associeert. Hier werd niet nagedacht over het aantal hapjes en drankjes per gast, hier geldt: niemand moet hongerig of dorstig blijven.

Ruim voor afloop van het feest vertrokken we: we moesten nog terug naar de stad. Naar goed Hongaars én Afrikaans gebruik kregen we een enorme doos voedsel en taartjes mee voor onderweg. Kineetse straalde. Hij had best langer willen blijven.