Easy Tune omdat house verveelde

Het Easy Tune-feest in de Amsterdamse discotheek Roxy lijkt een avond te worden zonder hoogtepunt. DJ Desirée draait vrolijke covers van oude hits, uitgevoerd door Hammond-orgeltjes. Dames in lichtblauwe, gele en roze jurkjes maken het soort feest duidelijk: onschuldig, gezellig en voor mensen die de jaren '60 al eens hebben beleefd, nogal oubollig.

Er worden kaasballetjes en toostjes rondgedeeld, op een verhoging kunnen gasten hun haar laten knippen en watergolven. De mannen hebben overhemden met extra lange puntkraag, iets fout zittende broeken - te strak van boven, te wijd van onder - of een jaren '50 spencer en brillantine in hun haar. Veel sullige brilletjes ook. Een avond zonder de voor de Roxy gebruikelijke stampende house, en hitsige massa. Het lijkt of de bezoeker op een intiem feestje is beland, waar onder het genot van een drankje wat wordt gebabbeld of gedanst. Er wordt veel geglimlacht.

Kleding, decor en muziek ontlenen '50, '60 als '70. Een orkestversie van Shocking Blue's 'Venus', en 'These boots are made for walking' in drie verschillende uitvoeringen, bijvoorbeeld. Of de muziek van de eerste James Bond-films. Tot nog toe alleen van nut als liftmuziek, als muzikaal behang om passagiers in het vliegtuig tot kalmte te manen.

Richard Cameron (31) en Karin Ras (34) zeggen verantwoordelijk te zijn voor dit Easy Tune-trendje. Ze zijn er pas sinds april serieus mee bezig, maar verzorgen nu al speciale avonden in discotheken in het hele land. Cameron: “ Het is klein begonnen, vanuit onze eigen behoefte. We hadden genoeg van die housefeesten en gingen zelf bijna niet meer uit.” Ras vult aan: “We staan te kijken van wat het allemaal teweeg brengt.”

Cameron is zijn hele leven met muziek bezig. In de jaren '70 was hij punk, de jaren '80 waren zijn singer-songwritersjaren, later kwam de house en nu is het Easy Tune. Een opportunist? “Dat is belachelijk. Er was geen sprake van dat Easy Tune een succes zou zijn. Je kunt toch nooit een opportunist zijn als je een trend begint? Dat ik niet meer van dezelfde muziek houdt als toen ik 14 was, is niet meer dan logisch.” Hij doet z'n jasje uit, eronder zit een knalgroen overhemd, met een gebreid vestjasje. Hij wordt nog bozer: “Laatst hoorde ik zeggen: 'O, dat is die jongen die zo nodig beroemd wil worden.' Woedend kan ik daarom worden.” Hij steekt een sigaret op en inhaleert diep om vervolgens tot een conclusie te komen: “Het is allemaal jaloezie.” De feesten organiseren ze omdat ze het leuk vinden en dat het een succes is, is alleen maar mooi meegenomen.

Ze zijn samen vorig jaar van Groningen naar Amsterdam verhuisd en openden een kantoortje aan de Nieuwezijds Voorburgwal, 'Drive in'. Ze organiseren sinds april maandelijks feesten in Paradiso en Roxy. Die zijn een succes. Mensen die al langer dit genre muziek verzamelden, kwamen op hen af met bandjes. Inmiddels hebben ze zo'n 15 DJ's in dienst en organiseren ook avonden elders.

Vorige maand organiseerde Drive In voor MTV-Europe een groot feest voor 2500 mensen in de Nieuwe Kerk in Den Haag.

Cameron en Ras zijn op weg binnen te lopen. Hoogtepunt wordt de afsluiting van het Rotterdams Filmfestival op 4 februari, met Arjan Ederveen, die met Tosca Niterink bij de VPRO te zien is in 'Borreltijd'. Dat past goed in de Easy Tune stijl. Zoals Ras in een tuttig blauw jurkje hevig knikkend de woorden van haar partner bevestigt, doet denken aan een 'Theo en Thea-act'.

Maar Easy Tune is van hen, vinden ze. Daarom is de naam gedeponeerd. Cameron: “We zijn bang dat een of andere platenmaatschapij een James Last-compilatie gaat uitbrengen en dat Easy Tune noemt”. Ras: “Als iets Easy Tune wordt genoemd, moeten wij erachter kunnen staan”.

Er zijn een hoop misverstanden over hun muziek. Dat het uit Engeland zou zijn overgewaaid bijvoorbeeld is onzin, zegt Cameron. Er is daar wel een vergelijkbare stroming, maar die is meer in de cabaret-sfeer en heet 'easy listening'. In België heet het Popcorn, vernoemd naar de discotheek in Vrasene, een plaatsje vlak bij Gent. Het is daar sinds de jaren '60 gecultiveerd gebleven. In Berlijn lijkt het wel op de Nederlandse stroming, maar heet het 'Cheeky listening'.

De Nederlandse stroming is breder. Cameron: “Ik kan me eraan ergeren dat in de media nu wordt geroepen: 'de Carpenters en Burt Bucharach kunnen weer'. Dat dekt de lading niet.” In de Nederlandse Easy Tune zitten Zuidamerikaanse riedels soul en ska-elementen verwerkt. Voor de meeste platen zijn rommelmarkten afgestruind. Van deze tijd is de Engelse concertdirigent Mike Flowers, die van het nummer 'Wonderwall' van de Britse band Oasis een James Last-achtige versie maakte.

Halverwege de avond in de Roxy wordt duidelijk wat die eigen Easy Tune-stijl is. Dan komen de nieuwere platen aan bod, die af en toe aan house doen denken. Meer beats per minuut, dus, maar nog steeds gezellig. De hapjes zijn op, de dansvloer is vol en er is een enkele bezoekster die nog niet heeft begrepen dat een zwart, strak latex mini-jurkje met push-up bh niet past in deze setting. DJ Karin en Slick Rick zijn aan het draaien, op een podium. Haar vaste partner Aad Stierum, met wie zij gewoonlijk als 'de Intuners' optreedt, is op vakantie. Na ieder nummer wordt geapplaudisseerd, Richard Cameron praat de boel aan elkaar.

Hoewel Ras aanstekelijk danst en geroutineerd staat te draaien op het podium, is ze pas sinds april bezig. “We hebben haar er met de haren bij moeten slepen.” Ras had er in het begin moeite mee: “Ik was niet gewend op een podium te staan. Ik maakte schoenen. Dan zat ik thuis te knutselen om pas met een kant en klaar produkt naar buiten te komen.”

De Easy Tune-DJ's zijn bijna allemaal afkomstig uit de house-scène. House is het genre dat van de DJ een muzikant maakte. Cameron: “Wat de elektrische gitaar is voor de rock 'n roll, is de sampler voor de dansmuziek”. Een sampler is een computer waarmee platendraaiers uit bestaande muziek nieuwe hits samenstellen.

We zeggen niet dat de house verdwijnt. Die blijft, het is een muziek-idioom geworden, net als jazz, of funk. Easy Tune biedt alleen een alternatief. Cameron stelt zelf Easy Tune platen samen, de derde is in de maak.

Het is een reactie op de individuele sfeer van house, denkt Ras. Er worden weer echte liedjes gedraaid en er mag samen worden gedanst.

Cameron ziet het breder: “Het zat in de lucht. Het is het 'fin de siècle-gevoel'. We kijken terug op wat is geweest en halen daar het beste uit.” De muziek is voor alle leeftijden. Filosoferend stelt hij dat mensen behoefte hebben aan escapisme. “Dat is uitgaan immers altijd. En Easy Tune is bij uitstek niets-aan-de-hand-muziek.”

Toch is voor Cameron het einde alweer in zicht. “Als ik die jongen van Veronica's Nieuwslijn op zo'n hele aparte manier hoor zeggen dat Easy Tune dè trend van '96 is. We kunnen nu wel weer stoppen, denk ik dan.”