Festival voorziet in perfecte training voor jonge filmcritici

ROTTERDAM - Dennis Lim (25) uit New York, Pedro Butcher (26) uit Rio en Pia Lundberg (27) uit Stockholm zitten na een week Filmfestival Rotterdam al behoorlijk glazig boven hun ontbijt: te veel films, te veel gesprekken en veel te weinig slaap. Maar klagen hoor je ze niet. De drie jonge filmcritici verblijven namelijk op uitnodiging van het Filmfestival twee weken in Rotterdam.

'Meet the cinema of the world' stond er boven de oproep die het Filmfestival eind vorig jaar via het Internet verspreidde. Gezocht werden filmredacteuren tot dertig jaar, met wel al enige ervaring op het gebied van de filmkritiek, maar nog niet zo gearriveerd in het vak dat ze naar buitenlandse festivals uitgezonden worden. Festival-woordvoerder Paul Verstraeten: “We merken hier heel goed dat het voor jonge filmcritici steeds moeilijker wordt om naar festivals als Rotterdam te gaan. De bekende gezichten zie je jaarlijks terugkeren - en ouder worden - maar er komt niets nieuws voor in de plaats. De filmredacteur in vaste dienst van een krant of tijdschrift is een uitstervend soort aan het worden, en dat is een wereldwijd verschijnsel.”

Alle - bijna buitensporige - binnenlandse berichtgeving over het Filmfestival Rotterdam ten spijt concentreert volgens Verstraeten de internationale aandacht van de media zich in toenemende op festivals als Cannes en Berlijn, waar het vooral om de grote publieksfilms gaat. De experimentele cinema komt steeds minder aan bod. “Rotterdam heeft wat dat betreft een andere positie, vandaar dat we - dit jaar voor het eerst - een aantal jonge redacteuren de kans willen bieden het festival te bezoeken. Overigens gaat het ook om ons eigen belang: een van de voorwaarden die we stelden was dat ze zouden zorgen voor afspraken over publicaties in eigen land over het festival.”

De Journal do Brasil, het in Rio gevestigde dagblad waar Pedro Butcher sinds twee jaar voor werkt, stuurt meestal wel iemand naar Cannes, soms ook naar Venetië of Berlijn, maar niet naar Rotterdam. “Terwijl Rotterdam veel meer dan de overige Europese festivals de belangrijke ontwikkelingen in de hedendaagse cinema laat zien”, zegt Pedro. “Hier kun je bijvoorbeeld vier of vijf Iraanse films zien, waar naar mijn idee op dit moment de meest interessante films worden gemaakt. Ook het grote aantal Aziatische films is kenmerkend voor Rotterdam. Ik profiteer hier van het feit dat de twee belangrijke filmfestivals in Brazilië, die van Rio en Sao Paulo, ongeveer dezelfde programmering nastreven. Dat betekent dat ik dit keer veel films van tevoren al gezien heb.”

Pia Lundberg werkt sinds een jaar bij Cinema, het grootste filmmagazine van Scandinavië. Dat er niemand naar Rotterdam wordt uitgezonden heeft volgens de Zweedse te maken met het feit dat Rotterdam samenvalt met het filmfestival van Göteborg. Daarnaast is het ook gewoon een kwestie van geld. Pia voelt zich als een vis in het water in Rotterdam. “Het is vreselijk vermoeiend, maar ook heel interessant om rond te kijken in het Hilton, waar zich tijdens het festival producenten, regisseurs en filmcritici verzamelen. Nu zie je eens van dichtbij hoe dat gaat. We worden ook aan heel veel mensen voorgesteld en hebben bijvoorbeeld gisteren een vergadering bijgewoond van de Fipresci-jury, samengesteld uit filmcritici uit verschillende landen. We mochten niet meestemmen maar ze wilden wel graag onze mening horen. Daarnaast is het festival een uitgelezen kans voor interviews met regisseurs.”

Dennis Lim, die als freelancer schrijft voor het New-Yorkse magazine Village Voice, is het met die laatste opmerking niet eens. Zijn gesprek met Shane Meadows, de Britse regisseur wiens laatste film 'TwentyFourSeven' in Rotterdam draait, duurde 'slechts' twintig minuten. “Veel te kort en volgens mij had hij al minstens tien interviews gedaan. Hij zat zichzelf steeds te herhalen. Gelukkig kon ik een nieuwe afspraak met hem maken, dus ik spreek hem straks nog een keer in New York, en dan ook langer.”

Ook Pia Lundberg had een 'snelle' afspraak met Meadows, maar het gesprek liep prima. “Hij was heel behulpzaam en gaf me nog zijn privénummer, mocht ik later nog vragen hebben. Voor Dennis is het anders, hij zit in New York, waar je nog wel eens makkelijk een regisseur kunt ontmoeten. Ik moet maar afwachten of iemand als Meadows naar het filmfestival in Stcokholm komt. En dan nog: heel veel langer zal een gesprek daar ook niet kunnen duren.”

Volgens Pia zijn het juist deze omstandigheden die kenmerkend zijn voor filmfestivals: veel stress, korte nachten en dito gesprekken met oververmoeide regisseurs, terwijl je zelf ook op je laatste benen holt. En ook nog eens proberen zoveel mogelijk films te zien. Een perfecte training dus. Daarnaast wordt het trio geacht bijdragen te leveren aan de Engelstalige versie van de dagkrant van het Filmfestival en een dagboek bij te houden voor de Website. Pia: “Vooral die dagkrant is een goede oefening, zeker voor mij omdat ik het ritme van een tijdschrift gewend ben. Zo kreeg ik de ene dag te horen dat mijn stuk over 'Riviera Hotel' van de Nederlandse regisseur Bernie IJdis de volgende dag om 12 uur binnen moest zijn, terwijl de film nog niet af was, de persbalie geen informatie had en ik een halve dag bezig ben geweest de regisseur te vinden voor een gesprek.”