jazz

Morgen nog te zien en te horen in Gent (in Vooruit).

Toen Joey Baron dit maandagavond vertelde tegen de volle zaal van jazzcafé Wilhelmina in Eindhoven, was het niet moeilijk hem te geloven. Behalve misschien dat van zijn leeftijd. Maar ach, enige overdrijving zij hem vergeven. Zodra echter Barons trio het thema inzette van 'The girl of Ipanewa', bleek de onzinnigheid van Barons verhaal. De wijze waarop de song verhaspeld werd, ontlokte een glimlach aan veel luisteraars.

Ja, humor heeft Baron beslist. Dat bleek ook uit zijn andere aankondigingen. En dat bleek uit de muziek die hij voor zijn trio Barondown schrijft: puntige moderne jazzcomposities met veel ruimte voor improvisatie. Zo dik er bovenop als bij de door de gehaktmolen gehaalde bossa nova lag de humor bij de meeste stukken gelukkig niet. De muzikale boodschap stond voorop. Humor had meestentijds een strikt ondersteunende functie.

De door Joey Barons gekozen bezetting met slagwerk, trombone en tenorsaxofoon voor zijn groep Barondown blijft een gouden vondst. Barondown bestaat al jaren uit dezelfde musici. De kale, goedlachse Joey Baron leidt het trio vanachter zijn slagwerk. Hij schrijft alle muziek, op een enkele bewerking van een bekend thema na. Zijn sparringpartners, tenorsaxofonist Ellery Eskelin en trombonist Steve Swell, hebben aan de kleinste wenk, het kleinste signaal genoeg om te reageren; en dat doen ze effectief en uiterst muzikaal.

Doeltreffend

Wat Baron met zijn groep beoogt, is de beoefening van de aloude vorm van ritme en stem. Hijzelf verzorgt het ritme en de twee blazers vertolken de stem. Doordat het geen akkoordinstrumenten zijn, is de functie van het slagwerk bepalend voor de koers van de muziek. Met zijn trommels en bekkens vult Baron het hele spectrum en draagt de muziek. En dat doet hij doeltreffend. Soms klinkt het slagwerk nogal druk, maar gejaagd wordt het zelden. In zekere zin is zijn spel zelfs economisch te noemen. Hij leidt zijn metgezellen trefzeker met pakkende ritmes, waarin geen noot te veel gespeeld wordt. Een bezwaar zou kunnen zijn dat hij te veel vasthoudt aan het leggen van een basis. Toch valt ook dat wel mee. Hij varieert de onderliggende patronen veelvuldig en maakt korte solistische uitstapjes. Bovendien weet hij wanneer hij die patronen los kan laten, en doet dat ook regelmatig.

Bepaalt Baron karakter en koers van de muziek, Ellery Eskelin en Steve Swell bepalen de rijke klankkleur. In de pauze hoorde ik een bezoeker mompelen dat hij een bassist miste. Zelf ervoer ik dat absoluut niet zo. Baspatronen spelen beide blazers inderdaad niet, maar dat is eigenlijk ook niet nodig. De tenorsaxofoon en trombone kleuren fraai met elkaar, en ook inhoudelijk qua muziekopvattingen vullen Eskelin en Swell elkaar - en Baron - goed aan. Dat alles maakte het een genot om het trio te horen spelen.