Vrouwen houden niet van slachtoffers

Het vrouwelijk geslacht staat in de belangstelling van de weekbladen. Vrouwen in een haantjesbastion, vrouwen als warmhoudertjes. Ze dienen voor vele doeleinden, maar ook voor de juiste? Elsevier, Vrij Nederland en de Groene Amsterdammer trekken hun eigen conclusies en delen het geslacht, naar voorbeeld van Sorgdrager, radicaal in tweeën.

Elsevier vergelijkt de politica van Nederland met die van het Witte Huis. Veel verschillen blijken er niet. Vrouwen die op mannen lijken, worden eerder serieus genomen. Daarom doen Annemarie Jorritsma, Erica Terpstra, Els Borst en Elizabeth Schmitz het beter dan Winnie Sorgdrager met haar frêle figuur en haar kwetsbare opstelling. Hetzelfde geldt voor Monica Lewinsky. Amerikanen vereenzelvigen zich liever met de strengere Hillary dan met gevoelige slachtoffers met forse kapsels en een Republikeinse achterban.

Opvallend is dat mede-feministen zich onthouden van elk commentaar. Ze nemen het niet op voor Winnie Sorgdrager die het vuur na aan de schenen krijgt gelegd, noch zijn er geluiden te horen vóór Monica Lewinsky.

Hedendaagse feministen houden niet meer van slachtoffers, zeker niet als ze zich zo gedragen, legt Vrij Nederland uit. Lewinsky en Paula Jones behoren met uitspraken als 'een kleine meid uit Arkansas' tot de orde van het meisjessyndroom. Ze proberen macht te krijgen door met pruilen en grienen hun eigen leed te verheerlijken om de val van de boeman te bewerkstelligen. Daar tegenover staat het ware feminisme vol volwassenheid van vrouwen en onderlinge zusterschap. Iets wat Lewinsky, Jones en Sorgdrager dan ook niet hebben, maar Hillary Clinton en Anita Hill wel.

Volgens De Groene Amsterdammer gaat Sorgdrager een radicale ommezwaai maken naar het zware feminisme. Ze neemt de bikkelharde methoden van super-pg Arthur Docters van Leeuwen over. De enige manier om haar toekomst veilig te stellen voor de verkiezingen van 6 mei. De laatste kans om af te rekenen met haar wat hybride imago van een minister die maar niet los kwam van haar ambtelijke verleden en te nederig bleef voor mensen die in een eerder leven haar superieuren waren. Dan kan ze, of het nou mislukt of niet, met een opgeruimd gemoed afscheid nemen van de politiek.

Ook Hervormd Nederland neemt Sorgdrager onder de loep. Haar feministische instelling blijft echter buiten schot. Het gaat voornamelijk over de 150 jaar durende machtsstrijd tussen het openbaar ministerie en het ministerie van justitie. Volgens Lex Michiels, hoogleraar staats- en bestuursrecht, doet de bewindsvrouw het zo slecht nog niet. “Nuchter bekeken heeft ze veel dingen juist uitstekend gedaan, beter dan menig voorganger. Zij heeft de reorganisatie van het OM stevig aangepakt en de wetgeving op veel gebieden verbeterd.”

Minister Sorgdrager weet nooit ergens iets van, zegt HP/De Tijd. Columnist J. van Doorn is nog minder positief. De minister heeft zich geïsoleerd. Begonnen met een redelijk onafhankelijk politiek programma, laat zij zich nu vooral leiden door de stemming in de Kamer en onder het grote publiek, aldus HP/De Tijd.

HN en de Groene Amsterdammer kondigen hun artikelen over respectievelijk het Openbaar Ministerie en Sordrager en De Paleisoorlog bij Justitie op de voorkant aan. Evenals VN, dat de zaak vergelijkt met de macht van de Spice Girls: Girl Power. Ernaast prijken koppen over het angstige leven van Audrey Hepburn en het wonder van Yvonne van Gennip. Elsevier schrijft deze week onder andere over VVD-leider Bolkestein die de race om het Torentje vrijwel zeker zal winnen van minister-president Kok. En als laatste HP/De Tijd, dat drie maanden lang de bijeenkomsten van de Viezemannengroep, seksuele delinquenten, bijwoonde.