Migraine krijgt hoofdpijn van Cofidis-dope-soap

Op woordgrappen heerst in de journalistiek een taboe, en daar is ook veel voor te zeggen. Maar deze kans voor open doel is te fraai om onbenut te laten. Migraine zou er hoofdpijn van krijgen. François Migraine is de algemeen directeur van een onderneming in het telefonisch afsluiten van kredieten. Bijna twee jaar geleden zette hij een professionele wielerploeg op. Na een aanloopseizoen vol ellende - variërend van het opstappen van een ploegleider die de boel belazerd had, tot het stelselmatig achteraan rijden in het peloton - groeide Cofidis in de afgelopen Tour de France tot grote hoogte: drie renners in de toptien. En in Rinero ook nog de onvervalste bergkoning. Hoewel, onvervalst? Iedereen heeft er nu wel zijn gedachten over. Migraine in ieder geval. Quelle pagaille! riep hij deze week in de Franse sportkrant L'Equipe, wat een zootje!

Het ene dopinggeval in de wielersport is het andere niet, maar bij elkaar vormen ze een onwelvoeglijk riekende mestbelt, waar je met het oog op acuut ontploffingsgevaar beter geen lucifer bijhoudt. Het zou ongeveer de knal van de eeuw worden. Cofidis-baas Migraine kreeg zijn trekken thuis bij dubbele positieve controles bij zijn kopman Francesco Casagrande en Philippe Gaumont. Ter verdediging van de laatste kan nog worden aangevoerd dat de internationale bond UCI een ruimhartiger gebruik van het spierversterkende middel nandrolon toestaat dan het IOC en de meeste andere sportkoepels. Casagrande mocht van de UCI nog een tijd als de vermoorde onschuld rondrijden, Gaumont gaf donderdag onder druk van de ploegleiding 'forfait' in de Vuelta.

De wielerbobo's zijn ten einde raad. Goed, ze leven zich uit in het verzinnen van bezwerende formules. En de ene harde maatregel is nog niet uitgesproken of de andere is al onderweg naar de managers van de ploegen. Maar het effect laat zich vergelijken met een flitskastje waarvan iedere automobilist weet dat er geen filmpje inzit: er gebeurt niets. Dat doet het ergste vrezen voor een structurele oplossing van een levensgroot probleem. Casagrande en Gaumont zijn vooralsnog figuranten in een bizarre dope-soap. Dopinggevallen worden echter eerder weggemoffeld dan dat UCI-voorzitter Verbruggen ze aan de kaak stelt. Festina-renner Moreau (eind maart al positief bevonden) mocht in de Tour de France starten omdat de Franse federatie het uitspreken van de strafmaat gemakshalve over de zomer heen tilde. En Festina als geheel? Zoals bekend moest de ploeg op ethische gronden uit de Ronde van Frankrijk vertrekken. Juridisch was daar alles tegenin te brengen, totdat bleek dat de augiasstal van ploegleider Roussel en arts Rijckaert een goed georganiseerd dopingsyndicaat bleek te zijn; een soort rijdende promotrein voor Colombia.

Deze week werd dankzij publicaties in France Soir duidelijk, dat het gebruik van Epo niet het exclusieve medische geheim van Rijckaert was. Alex Zülle, voorheen Once, had in juli tegenover het parket in Lille bekend dat hij deze vorm van synthetische bloeddoping al vier jaar gebruikt. In de eerste Tourweek kreeg hij van de Festina-arts nog andere groeihormonen bij zijn ontbijt. Wereldkampioen Brochard gaf toe door Roussel onder druk te zijn gezet, “omdat we resultaten moesten boeken”. Op kopman Virenque na (naar eigen zeggen althans) stond iedereen voor de snoeppot te dringen.

Festina, Once, TVM, Cofidis, wie volgt? En zou het allang uit het peloton verdwenen PDM niet met terugwerkende kracht ePoDM genoemd moeten worden? Wat in 1991 nog bijna niemand wist, wordt nu door elke willekeurige huisarts bevestigd. Met plasmavervangende middelen kan een kind de hematocriete waarde (de bloeddikte) omlaag brengen. Met intralipid om wat te noemen. In '91 vielen Erik Breukink ook de schellen van de ogen. Hij wilde zijn kinderen zien opgroeien, werd als mens groot, maar als wielrenner een sukkelaar.

De meeste wielrenners stoppen nog steeds hun hoofd in het zand. Apotheker Massi hangt in de Vuelta de martelaar uit, Virenque dreigt de UCI met zoveel processen dat er geen franc in de kas overblijft. En Jalabert maakt de UCI-bonzen gemakshalve voor nazi's uit. Festina, Cofidis, Once en TVM continueren, alsof er niets aan de hand is, de sponsoring van een professionele wielerstal. En de UCI? In de kamer van Verbruggen hangt waarschijnlijk de spreuk: “We dronken een glas, deden een plas en lieten alles zoals het was.”