Muiterij

Soms kan een mens intens verlangen naar de roemruchte dagen van Henk Vredeling toen generaals nog openlijk met ontslag dreigden en de minister van defensie zo doortastend was hen dit per omgaande te verlenen.

Zulke verhoudingen schiepen tenminste duidelijkheid: een generaal die weigert zich te schikken naar de politieke leiding dient daar in de eerste plaats zélf consequenties aan te verbinden. Hoe anders gedragen de baasjes van justitie zich. Die rebelleren al jaren tegen hun politieke baas. Maar het is nog nooit in hun hoofd opgekomen hun eigen positie ter discussie te stellen, of zelfs maar te durven dreigen met ontslag.

Treurig dieptepunt was de halfhartige muiterij van donderdagavond toen het gezelschap procureurs-generaal zich als één man tegen de minister keerde in een poging hun benarde collega Steenhuis te beschermen.

Als eenvoudig burger ben je geneigd te denken: als de heren zich niet schikken willen, dan stappen ze maar op. Tenminste, dat zouden ze bij de krijgsmacht hebben gedaan. Daar bestaat nog zoiets als eergevoel. De justitiebaasjes daarentegen konden niks anders verzinnen dan de minister met een kort geding bedreigen; een idee dat ze overigens ook weer ijlings lieten varen toen de minister voet bij stuk hield.

Treurig dat volwassen mensen het gezag van justitie zo te grabbel hebben gegooid en dat alles terwille van een meerdaagse leespauze voor het doornemen van een beknopt en glashelder rapport. Wie echter bedenkt dat deze heren gewend zijn in recordtempo lijvige dossiers door te nemen, weet dat er wat anders achter zit: de conclusies bevielen hen niet en dat wensten zij de minister grondig in te prenten. Gelukkig hield zij zich dit keer overeind, maar je moet niet vragen hoe.

Maar over het gezag van de minister hebben we het een volgende keer.