*

 
dossier

Archief

FERRY

TON TREUR − 23/01/98, 00:00

Enkele jaren geleden zag ik hem voor het eerst: Ferry. Een minkukel eerste klas. In een overvol café was een jongeman nogal nadrukkelijk aanwezig: gevolg van (te) veel drank en volgens mij ook een vriendelijk pilletje. Niet écht lastig. Ferry dacht daar kennelijk anders over. Voor ik het wist had hij zijn slachtoffer mee naar buiten getroond. Een paar tellen later lag de dronkaard buiten westen op straat. Ferry zag zich genoodzaakt nóg een paar rake schoppen uit te delen.

Ik zag alles door het caféraam gebeuren en besloot Ferry te testen op werkelijke moed. Buiten zei ik hem dat ik de honneurs voor de dronkelap waarnam en dat ik de rest van de klappen en schoppen wel wilde incasseren. En daar ging vriend Ferry toch de mist in. Met een welgemikte kopstoot ontdeed ik hem van zijn onder- en boventanden. Zes in totaal, zo bleek later. Want wat gebeurde: vlak na het voorval werd ik door de complete nachtbezetting van het regionale politiekorps uit het café gehaald. Ferry had aangifte gedaan . . .

Ik mocht het uitleggen en gelukkig was Ferry's slachtoffer nog bij het café aanwezig. Ik hoefde dus alleen maar te vertellen dat Ferry zich eerder zelf schuldig had gemaakt aan geweld. De politie adviseerde Ferry daarop dat hij maar beter geen aanklacht kon indienen. Niet dat ik daarbij veel steun had van mijn protégé: toen de politie hem aansprak, bracht hij moeizaam slechts uit: “Ik ontken álles!”

Vorige maand werd ik opnieuw met Ferry geconfronteerd: twee vriendinnen vertelden dat Ferry hun stalker was. Hij liet ze niet met rust, deed oneerbare voorstellen, betastte ze en vertelde iedereen dat hij “het met beide dames deed”. Doodsbang waren ze. De politie kon niets doen. Daarvoor was wat Ferry deed net te vaag en niet te bewijzen.

Ik ben toen maar weer op hem afgestapt en heb hem gezegd dat de nieuwe voortanden een gigantische verbetering waren. Tevens deed ik gelijk mijn rechten gelden: hij had de nieuwe tanden per slot van rekening dankzij mij, dus vond ik dat ze ook een beetje van mij waren. Ik gaf hem de keus: of de dames met rust laten of ik zou weer nemen wat mij toekwam.

De dames worden nu met rust gelaten. In een grijs gebied kan ook de politie niet helpen. Dan moet je het soms zelf oplossen.

Zinvol geweld?

mailIcon print |