Nat, koud en misselijk wachten op de Backstreet Boys

De hele nacht hadden ze buiten geslapen, de echte BSB-fans. In de kou, in de regen en hier en daar in de kots. Veel maakte het niet uit; ze stonden de volgende dag toch maar mooi weer vooraan, heerlijk weg te zwijmelen bij Nick, Brian, Kevin, AJ en Howie, oftewel de Backstreet Boys.

Al vanaf 's ochtends vroeg blijven donderdag en vrijdag de Arnhemse stadsbussen hele stammen meisjes afleveren bij de poorten van Gelredome. Uitgelaten rennen ze over het terrein. Joelend, soms gillend, hun onbegrijpend kijkende ouders tientallen meters achter zich latend.

Claudia en Tamara (beiden 15) uit Kampen zijn donderdag ook naar het concert van de Backstreet Boys geweest. Ze stonden bijna vooraan. “Het was echt heel gaaf”, roepen ze in koor. Claudia's stem slaat over. “Sorry”, zegt ze. “beetje veel meegezongen gisteren.”

De meisjes, zittend op een kleedje, hebben zich goed voorbereid op het wisselvallige weer (dan weer droog met beetje zon, dan weer stortbuien met joekels van regendruppen). Ze dragen een regenpak en hebben een enorm groot zeil over zich heen getrokken.

Hun buurmeisjes, Petra (13) en Sheila (14) uit Uden, hebben het minder getroffen: geen regenpak, niet eens een paraplu. En het meegenomen eten (brood, koeken, repen chocola, en - van mam - appels) is ook al bijna op. “We zijn doodmoe”, zucht Petra terwijl ze probeert te lachen. “En we worden gek van al die meiden hier.”

Sandra (13) is net met twee klasgenoten met de bus aangekomen. Ze had geen geld om twee keer naar BSB te komen kijken. “Dit wordt de dag van ons leven”, krijsen ze. Maar eh. . . horen jullie niet eigenlijk op school te zitten? “Jawel, maar dit maak je maar één keer in je leven mee”, glundert Sandra, “Ik heb gewoon aan m'n ouders gevraagd of ik vrij mocht. En dat vonden ze goed. Ze hebben een briefje aan de conrector geschreven dat ik ziek ben.”

Even verderop zit, tussen de honderden luidruchtige pubermeisjes, een blond meisje stilletjes voor zich uit te staren. Ze zit in elkaar gedoken, met de armen om haar knieën geslagen en een deken om zich heen. Gaat het een beetje? “Niet echt”, brengt ze uit. “Misselijk”, verduidelijkt een vriendin.

Het zijn Marieke (15, de zieke) en Marije (16, vriendin) uit Hengelo. Marieke kon donderdag van de zenuwen niet eten of slapen. Tijdens het concerten en de uren daarna heeft ze flink wat overgegeven; en niet alleen netjes op de wc.

Maar Marieke peinst er niet over naar huis te gaan. “Ik zou wel gek zijn”, zegt ze verbeten. “Als ik dat doe, zit ik daar een beetje te niksen. Dan wacht ik liever op vanavond. Meld ik me volgende week gewoon ziek.”