Levensechte comedy over een beruchte wijk

'South Central', 21.23-21.54 uur, Ned. 3.

Daar hebben de samenstellers van de televisieserie 'South Central' met succes naar gestreefd. De NPS zendt de serie vanaf vanavond tien weken lang uit. Het is niet zo maar een serie over een groepje bewoners van de zwarte woonwijk South Central. Het geheel wordt gepresenteerd als 'een comedy met een serieuze ondertoon'. Die typering is niet overdreven. De verhalen zijn zo levensecht geschreven dat je de indruk hebt dat je naar een documentaire zit te kijken. Dat is in de eerste plaats de verdienste van het duo dat het scenario schreef: Ralph Farquhar en Michael J. Weithorn. Farquhar kreeg internationaal bekendheid als schrijver van de serie 'Married with children'. Michael Weithorn is de geestelijke vader van 'Family Ties' en schreef voor 'Cheers'.

Centraal in de reeks staat de rechtlijnig denkende Joan Mosley (Tina Lifford), die als alleenstaande moeder haar gezinnetje reilende en zeilende moet zien te houden. Zij streeft ernaar haar kinderen een opvoeding te geven die hen in staat moet stellen zich later te ontworstelen aan de weinig perspectief biedende omstandigheden waarin veel van hun leeftijdgenootjes verkeren. Zoiets kun je graag willen, maar in een wijk als South Central, waar de drugshandel welig tiert, is dat geen gemakkelijke opgave. Juist mensen die hun leven anders willen inrichten zijn dan een doelwit.

Joan heeft dat ondervonden. Als de serie begint is het een jaar geleden dat een van haar zoons het dodelijk slachtoffer is geworden van een van de 'gangs' die in de wijk opereren. Haar grote angst is dat haar oudste zoon Andre (Larenz Tate) hetzelfde zal overkomen. Het grote probleem is dat Andre de gevaren die zijn moeder overal ziet opduiken niet onderkent. De avontuurlijke wereld die is te vinden zodra je een stap buiten de deur zet, vindt hij hoogst aantrekkelijk. Wat leeftijdgenoten in boeken lezen en op films zien speelt zich in South Central onder je ogen af.

Al gauw gaat het mis. Als Andre op een dag met een stapel bankpapieren zwaait en hij bovendien dure inkopen heeft gedaan weet Joan dat er iets uit de hand moet zijn gelopen. Kordaat als zij is zoekt zij de zaak tot op de bodem uit en zorgt ervoor dat Andre zijn contact met een in drugs handelende jongen verbreekt. Andre laat zijn moeder meesmuilend begaan. Zijn lucratieve baantje leek hem nu juist de oplossing voor de problemen waarin Joan terecht is gekomen, nadat zij na dertien jaar haar goed betaalde baan kwijt raakte.

Moeder Joan heeft de gevolgen daarvan lang proberen te verbergen, maar als ze in de supermarkt op beschamende wijze te horen heeft gekregen dat zij geen krediet meer krijgt valt er weinig meer te verbloemen. Er moeten vele stappen terug worden gedaan. Dat is voor de betrokkenen, die gewend waren dat veel kon, een moeilijk punt.

Behalve Andre maken dochter Tasha (Tasha Scott) en het Foster Parents-zoontje Deion (Keith Mbulo) deel uit van het gezin. Joan ziet er soms geen gat meer in. Haar enige toeverlaat is dr. McHendry (Ken Page), een bevriende psycholoog, die zonder dat zij dat echt beseft meer dan oppervlakkige belangstelling heeft voor de charmante Joan. Dan is er nog haar vriendin Sweets (Paula Kelly) die niet te beroerd is Joan af en toe iets extra's toe te schuiven. Hoe vernederend ze dat ook vindt is Joan maar al te blij met deze financiële hulp.

Door alles heen wordt een levensecht beeld gegeven van de leefomstandigheden in deze beruchte wijk van Los Angeles. De schrijvers spraken langdurig met bewoners. Ook maakten ze studie van de problematiek van alleenstaande moeders. Uitgangspunt was het stereotype beeld van de afro-Amerikaan te doorbreken door te laten zien onder welke sociale omstandigheden deze bevolkingsgroep leeft. Dat lukt bij tijd en wijle redelijk, al ontbreekt de echte diepgang. Ralph Farquhar en Michael Weithorn konden moeilijk anders. Hun opdracht was een comedy te leveren. Zij hebben er desondanks heel wat aan meerwaarde in gestopt.