VIJFTIEN MINUTEN TRANEN

Zoals dat een productie van dit gezelschap betaamt had zich de ene wrange op de andere hilarische scene opgestapeld. Er was van alles gebeurd: gestrompeld, gezongen, gestameld, gestript.

Er waren zelfs enorme naaldbomen over het toneel gesleept. Maar die ene scène, die alle ellende en euforie in een niets ontziend perspectief moest plaatsen, liet maar op zich wachten. Het geduld werd op de proef gesteld en in de zaal begonnen de toch zo gespannen verwachtingen te verslappen. Enkele bezoekers waren al opgestapt, richting foyer. Amper zichtbaar scharrelde achter op het slecht verlichte toneel nog een vage figuur rond. De vrouw in grijze hobbezak leek er niks van haar gading te vinden terwijl rechts en links van het podium de pauzebordjes oplichtten en ook het zaallicht aanging. Nog steeds maakte ze geen aanstalten tot wat dan ook. Even trok er een lichte aarzeling door de rijen, maar het bordje Pauze bleef branden. Dat gaf de doorslag: tijd voor koffie.

Mijn God, wat zag ze er uit. Een uitgemergeld spook. Berustend wachtte ze tot de zaal zo goed als leeg was. Toen liep ze schichtig naar het voetlicht, met gorilla-armen die lusteloos langs haar gekromde lichaam hingen. Ze keek niet op of om maar dwars door alles heen, met een door verdriet versteende blik. In de verte klonk het gedempte geroezemoes en het gekletter der koffiekopjes als een zacht mekkerend geschrei. Dát was het dus. Daarom had zij deze voorstelling 'Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehört' genoemd. Frau Professor Pina Bausch zelve - want wie anders - richtte zich zwijgzaam tot de kleine schare achterblijvers op haar berg, balde haar kolossale handen tot vuisten en liet haar tranen de vrije loop. Vijftien volle minuten lang bleef de woede en wanhoop maar stromen, in een glinsterend spoor over haar ingevallen wangen. Toen de zaal zich weer vulde zat er tot hilariteit van de terugkomers al een fanfare-orkestje van bejaarden op het toneel klaar. Zou het na die lange pauze dan toch nog leuk worden?