Israël wil Berlusconi straffen voor neo-fascisten in regering

JERUZALEM - Israël overweegt zijn ambassadeur uit Italië terug te roepen uit protest tegen de deelname van vijf neo-fascisten aan de nieuwe regering van premier Berlusconi. De Israëlische vice-minister van buitenlandse zaken, Jossi Beilin, noemde gisteren voor de Israëlische radio het toetreden van de Nationale Alliantie tot de Italiaanse regering “zeer problematisch”. Israël, aldus Beilin, kan niet zomaar voorbijgaan aan die benoemingen “zonder een wijziging in ons beleid, vooral gezien de alarmerende opkomst van het fascisme in heel Europa”.

Vooralsnog is er echter geen sprake van een verbreken van de betrekkingen. Diplomatieke kringen in Jeruzalem noemen als mogelijk voorbeeld de maatregelen die Israël trof na de verkiezing van Kurt Waldheim tot president van Oostenrijk in 1968.

Israël verlaagde indertijd de diplomatieke betrekkingen door de ambassadeur terug te roepen en slechts een chargé d'affaires in Wenen het land te laten vertegenwoordigen.

Met Noorwegen was Israël het enige land dat geweigerd heeft Berlusconi te feliciteren, toen de leider van de Forza Italia er verleden maand in slaagde een regering samen te stellen. “We hoeven niet naar de Italianen toe te rennen en ze te omarmen”, aldus Beilin. Paradoxaal verzekerde Berlusconi de Israëlische diplomaten dat zijn regering een veel meer pro-Israëlisch beleid zou voeren dan zijn linkse voorgangers. Israël zou echter tot de orde van de dag zijn overgegaan als niet ook de Nationale Alliantie tot de Italiaanse regering was toegetreden.

Beilin toonde zich gisteren verder weinig ingenomen met de verkiezing van Irene Pivetti tot parlementsvoorzitter. Pivetti, lid van de Lega Nord, zou in het verleden antisemitische opmerkingen hebben gemaakt.

Inmiddels heeft een Israëlische culturele delegatie afgezien van een bezoek aan Italië.

In Israël bestaat grote gevoeligheid voor de opkomst van rechts in Europa. Naast het binnenlandse nieuws en dat over de regio, zijn de berichten over neo-nazistische aanslagen of verkiezingsoverwinningen van rechts vrijwel de enige 'buitenlandse' onderwerpen die breed uitgemeten op de televisie verschijnen. Met alle oprechte ongerustheid over deze verschijnselen, dienen ze tegelijkertijd als een rechtvaardiging voor het zionisme.