SCHELTEMA

De WFA, de wereldfederatie van adverteerders, zette deze week in Brussel een consultant van de firma Nintendo in om de Europolitici er van te overtuigen, dat het geen zin heeft om iets te ondernemen tegen op kinderen gerichte tv-reclame. Europa wil de richtlijnen voor tv-reclame ernstig aanscherpen met onder meer regels tegen reclameboodschappen die op kinderen worden afgevuurd. En dat is slecht nieuws voor de fabrikanten. In Griekenland, bijvoorbeeld, is de verkoop van speelgoed met veertig procent gedaald sinds daar de spotjes voor kinderen van de buis worden geweerd. Zweden en Noorwegen hebben ook zoiets in petto. Daar lijden vooral buitenlandse bedrijven zoals Nintendo onder. Europa is nu eenmaal onder leiding van uitgerangeerde politieke zulthoofden bezig vorm te geven aan een onomkeerbaar proces naar een economische tirannie.

De Nintendo-adviseur in kwestie is professor Jeffrey Goldstein, momenteel actief aan de universiteit in Utrecht, en hij kwam in Brussel uiteraard op de proppen met het verhaal dat het onzin is om iets te ondernemen tegen tv-reclame die op kinderen gericht is. Het is namelijk wetenschappelijk nooit bewezen dat er een samenhang bestaat tussen het wensenpakket en koopgedrag van kinderen, en reclamespotjes op de televisie.

Is dan het tegendeel waar? Begrijp ik de professor goed, dan staat het vertonen van reclamespotjes waarmee kinderen naar McDonald's worden gelokt gelijk aan het pontificaal in het water smijten van jaarlijks enkele honderden miljoenen guldens. Terwijl de koppeling van elke nieuwe Disney-treurnis aan een hamburger van McDonald's ook gratis en zonder enig effect vanuit de hemel op ons neerdaalt? De firma Nintendo had z'n rijk ook makkelijk zonder een uitgekiende campagne van aan speciaal vervaardigde tekenfilms gekoppelde spotjes, verspreid door commerciële tv-stations met geen enkele boodschap aan wat voor wet dan ook, moeiteloos weten te vestigen?

Inderdaad, zegt de professor. Want bewijs maar eens dat het aan de tv-spotjes ligt dat kinderen graag tanks willen die vuur spuwen in de tv-reclame, terwijl de plastic rotzooi in kwestie in werkelijkheid smelt als je er een lucifer bij houdt. Nee, zegt hij, het zit anders: agressieve ouders krijgen agressieve kinderen. Dat schijnt wetenschappelijk wel bewezen te zijn. Kinderen zijn van buitenaf wel te beïnvloeden, als het maar dichtbij gebeurt. Ze wilden flippo's? Logisch. Niet omdat de tv-reclame er is, maar omdat andere kinderen flippo's hebben. Ze willen gymschoenen van een bepaald merk? Dat komt doordat de ouders ze dat soort schoenen geven als de kinderen er om vragen. Ze vragen er om, omdat andere kinderen die schoenen hebben.

De ouders zijn de schuldigen. Als het aan kinderen lag zouden ze de hele dag zeehondjes willen redden en ten bate van het milieu terugkeren naar de oertijd. Vraag het ze maar. Maar waar hebben ze dan ineens die zeehondjes weer vandaan en die oertijd?

Vragen, vragen. Kan Europa het er dan minstens over eens worden dat een verbod op reclame die op kinderen wordt gericht in elk geval slecht is voor de economie van prof. Jeffrey Goldstein?