P'etra blijkt aangename verrassing

AMSTERDAM - “Mijn cd is nu ongeveer zes weken uit en daar spelen we vanavond de nummers van. Nou eh, hartstikke leuk dat jullie gekomen zijn.” Onbevangenheid, in presentatie en in muziek, bleek afgelopen donderdag het handelsmerk van de Nederlandse zangeres P'etra.

Zou het succes van het poldermodel nu ook al afstralen op de Nederlandse popmuziek? Je zou het gaan denken, want de laatste tijd komen er met de regelmaat van de klok Nederlandse pop-cd's uit van internationale allure.

Zo hebben Anouk en Junkie XL hun naam inmiddels al gemaakt, maar ook de zangeres en componiste P'etra hoort zeker in het rijtje recente aangename verrassingen thuis.

Volgens haar persbiografie draait haar muziek om 'de zoektocht van het leven, afgezet tegen de snelheid van de tijd'. Hoogdravende woorden, die echter wel waar worden gemaakt op de debuut-cd 'Shellfire' die een raffinement en diepgang uitstraalt waar je in de Nederlandse pop niet alle dagen over struikelt.

Dromerig

Vanwege de dromerige sfeer die haar songs kenmerken is de muziek van P'etra al bestempeld tot triphop. Bij haar Amsterdamse optreden bleek dat etiket de lading echter amper te dekken. In een jammer genoeg halfleeg Paradiso pendelde de muziek van P'etra en haar zesmans-band verfrissend onbevangen tussen pop, jazz, klassiek en experimentele wereldmuziek en werd het publiek door de gelaagdheid van het songmateriaal veelvuldig op het verkeerde been gezet.

Kwetsbaar

IJle synthesizer-klanken, een vaag schetterende trompet, weerbarstige triphop-ritmes en soepele vocalen vloeiden samen in een even kwetsbare als ruimtelijke sound.

Door de veelal terughoudende instrumentatie, alsof alle klanken van heel ver weg kwamen, was de sfeer misschien niet direct meeslepend te noemen, maar wel boeiend en steeds uitnodigend tot reflectie.

Bovendien werd de spanning moeiteloos vastgehouden door een mooie afwisseling van snellere, poppy songs en verstilde nummers die soms bijna helemaal stil leken te vallen. Zo was het ragfijne 'In the womb' een fraaie opmaat tot de ritmische nieuwe single 'Maybe' en vormde het Tori Amos-achtige 'When the love has gone', met P'etra achter de vleugel, een sterk contrast met het aanstekelijke 'Peace in heaven'.

Door deze rijke schakering werd het optreden van P'etra als een exotisch oerwoud, waarin de luisteraar steeds nieuwe geheimen kon ontdekken.