VREDESPROCES

Oorlog is duidelijk, oorlogsdreiging en vrede meestal ook, maar wat is een vredesproces? Het hing al een tijdje in de lucht, nu is de oorlog in Tsjetsjenië ook een 'vredesproces' geworden.

Het is slechts een woord uit het politieke jargon. Het duidt doorgaans op een wereld van onwil, van taai gemillimeter tussen vijandelijke gezagsdragers die zich geen oorlog meer kunnen veroorloven en die toch geen zin in vrede hebben. Het is ook een stoplap die moet verhullen dat niemand precies weet wat er gebeurt. Iedereen duwt en trekt, maar er komt niets uit dat ergens op lijkt, zeker niet op vrede. Tijdens vredesprocessen vallen ook doden.

Van Dale negeert het woord. Tussen 'vredesplan' en 'vredesprijs' staat niets over een vredespoces. Toch is het kennelijk wat waard. Want een 'bedreiging van het vredesproces' haalt vaak de voorpagina van de krant. Of het nu gaat over de politieke brij van het Midden-Oosten, over de bloederige bende in het vroegere Joegoslavië en soms ook over het verstokte fanatisme in Noord-Ierland, altijd is het vredesproces iets waardevols dat moet worden beschermd.

Nu politici en journalisten het spoor in de Tsjetsjeense oorlog bijster zijn geraakt, is ook daar het 'vredesproces' uitgebroken. Van zicht op vrede is nog geen sprake. Alleen generaal Aleksandr Lebed zegt dat hij een plan heeft, maar niemand weet wat dat inhoudt. En wat wil zijn chef, president Boris Jeltsin? Wil hij eróp slaan, of is hij bereid de Tsjetsjenen in de ogen te zien? Niemand die het weet, wellicht Boris Jeltsin zelf ook niet. Kenmerkend voor een vredesproces dat er steeds belangrijke mannen op vliegvelden aankomen, waar ze temidden van flitslichten iets zorgelijks mompelen over het vredesproces. Vervolgens duiken ze weg in diepe stoelen met een andere belangrijke man en je hoort niets meer, totdat een van de mannen weer zorgelijk kijkend op een vliegveld staat.

Dat kan tijdenlang doorgaan, jaren. Als je een maand lang alles over vredesprocessen in de krant overslaat, heb je niets gemist.

Vredesprocessen zijn dodelijk saai. En dat is hun enige verdienste. Al die heetgebakerde, schietgrage types vallen ervan in slaap. De enige slachtoffers zijn de krantenlezers en de krantenmakers. Want het kost allemaal veel papier.