Musa

Maatschappijleer. De leraar zit heel aardig zwijgzaam te kraken tegenover een rumoerige klas. De klasse-gabber doet mij denken aan twee jaar geleden, hoe het toen was. Onmerkbaar voor hem sluipt er een reeks beelden aan mijn netvlies voorbij.

Op en neer springende trainingspakken in eindeloze hallen. Diep, steeds dieper, steeds verder voeren de dromen mij, luidkeels droom ik over de 'oude orde'. Verschrikt merk ik dat de gabber mij schaapachtig zit aan te staren. De hele klas kan mijn relaas volgen. Ze zijn ademloos. En ik heb niets in de gaten...

Van de kale trainingspakken verschuift het beeld langzaam naar afgezakte broeken op sneakers en idiote verfstrepen boven het hoofd. Gepikeerd vervloeit het visioen naar navelpiercings en scarifications. Het ene belachelijke beeld na het andere, ontblote navels met priemen en klemmen, tot de rariteiten steeds krankzinniger worden. Niet dat de eerder genoemde dingen zijn afgeschaft. Behalve dat ze m'n ogen er zowat uitprikken met hun verschijning, soms - zelden - prettig om naar te kijken, is de trend gezet van het mobiel-bereikbaar-zijn. Een mondvol. Hoe vaak zie je nog zo'n fossiel zonder mobiel, denk je nog net als je eigen mobiel in de klas af gaat. Hi!