'Antena' van Marcelo Evelin blijft steken in onduidelijke sfeertekening

AMSTERDAM - In 1996 nam de Braziliaanse choreograaf Marcelo Evelin (sinds 1987 in Nederland werkzaam) zich voor een vierluik te maken over de verwachtingen en fantasieën die het einde van dit millennium oproept. Voor 'Meat', deel 1 van zijn 'God on all fours', kon ik destijds weinig waardering opbrengen door het gebrek aan coherentie en de overdaad aan egotripperij der uitvoerenden.

Dat het nog bedroevender kan uitpakken als niet het vlees maar de spiritualiteit aan de beurt is, bleek zondagavond in Theater Bellevue in Amsterdam tijdens de uitgestelde première van 'Antena'. Een uur lang vroeg ik me af of van uitstel niet beter afstel had kunnen komen. Deze voorstelling, uitgebracht door Naranti Productions, was gewoon niet af, kwam niet verder dan een vruchteloze poging van zes spelers om zich de geest van het dorpsleven in Noordoost-Brazilië eigen te maken.

Dat bleek te veel gevraagd aan Mirjam Bos, Anat Geiger, Fabian Galama, Christiana Cavalcanti en Marcelo Lopes. Evelin zelf bleef de eerste drie kwartier als een nukkig zappende stier met geweldige horens op zijn kaal geschoren schedel met zijn rug naar de zaal zitten. Liever hield hij zijn antenne op de tv gericht. Op de met zwart plastic belegde vloer met her en der kleurige klapstoeltjes vervelen twee gekrulspelde vrouwen elkaar (en ons) met lusteloos sudderen (Geiger) en radeloos kwetteren tegen de zon (Bos), terwijl Cavalcanti in voetbalshirt en motorhelm niet meer weet of ze moet blijven rondjes draven of staande op haar helm de benen moet spreiden. Een fan draait, neonbuizen liggen in de hoek en de achterwand bestaat uit een bonte lappendeken. Wanneer Galama met veel moeite zijn hoofd van een emmer bevrijdt, is hij nog lang tot kippig stuiptrekken gedwongen.

Nee, dan maar het kronkelende voetbaljochie Lopez, eveneens met hoofd in motorhelm, die lenig als een aapje rondsluipt, heftig de heupen rolt en de anderen op nek en schouders springt. Er wordt door de vrouwen nog met pannen, pompoenen en bundels op het hoofd rondgelopen, Evelin verwaardigt zich een pedofiel dansje met het jochie, bindt een blonde paardenstaart om de lendenen en laat zijn lange lijf steigeren. Kennelijk heeft het jochie het paar(d)gevoel in hem opgewekt? Tussen Evelin en Galama, nu met ezelkwast tussen de benen, ontspint zich een stuip & sluip-nummer. Welke fantasie of verwachting, laat staan welke spiritualiteit aan deze sfeertekening ten grondslag ligt, is onduidelijk. Op mijn antenne bleef het ruis.