Gemangeld tussen misbruik en haat

'Vertrouw de Chinese communisten niet. Ze denken niet wat ze zeggen en ze zeggen niet wat ze denken'. In Tibet is dit een gevleugelde uitdrukking, zoals Jetsun Pema, de jongste zus van de Dalai Lama, schrijft in haar autobiografie 'Tibet, mijn liefde'. Een logische reactie voor een volk dat moet leven onder Chinese terreur. Hoe gehersenspoeld de individuele pionnen van de agressor ook mogen zijn.

Uiteraard is het wantrouwen binnen de zwemwereld over Chinese sportprestaties van een geheel andere orde. Maar in Australië en Amerika hebben zwemmers, coaches en officials de denkwijze van de Tibetanen overgenomen. Dat begon in '91 tijdens de WK in Perth. Op dezelfde locatie is nu sprake van een heksenjacht die donderdag een dieptepunt bereikte toen de Australische douane in de bagage van de Chinese Yuan Yuan dertien flesjes aantrof met het groeihormoon somatropine. Het is een even onwaarschijnlijk verhaal als dat van Ben Johnson, de Canadese sprinter die na zijn olympische triomf in Seoul op gebruik van stanazolol werd betrapt. Of dat van de verdachte die met het moordwapen op zak bij zijn verhoor verschijnt.

In Perth wordt binnen de concurrerende kampen geen moeite gedaan een jubelstemming te onderdrukken. En dat is niet vanwege de reclame voor het gevaarlijke groeihormoon, dat in VS al jaren een populair middel is, maar omdat de weg naar medailles nu open ligt. Met name de Amerikanen zijn slechte verliezers, zoals in Atlanta bleek toen ze werden dwarsgezeten door Michelle de Bruin. De hele Chinese ploeg moet opkrassen en zich tot en met de Spelen van Sydney niet meer in Australië vertonen, zo luidt de opinie.

Het onderwerp doping zal als een donkere wolk boven de WK blijven hangen. De nasleep van de manipulatie in de voormalige DDR kent een enorme opleving, terwijl de veronderstelde (Chinese) erfgenamen worden beschouwd als het hedendaagse gif van de zwembaden. De link is er: oud-DDR-trainers stelden hun kennis in dienst van China's grote sprong voorwaarts. Het verschil ook: geen Oostduitse werd ooit betrapt; 23 Chinese zwemsters zijn sinds 1990 positief bevonden. Enkele maanden nadat de Chinese vrouwen tijdens de WK van '94 twaalf van de zestien titels hadden gewonnen, werden zeven leden tijdens een onverwachte controle betrapt. Het bolwerk stortte ineen, maar de Gouden Bloemen kwamen in oktober '96 ineens voller dan ooit tot bloei.

Dat deed Amerikanen en Australiërs op tilt slaan. De roep om wedstrijden te houden zonder China, wordt luider. Don Talbot, hoofdcoach van de Australiërs, laat niets na om iedereen op te hitsen tegen de Chinezen. Al maanden vindt hij 'onbewezen bewijs' voldoende fundament om het land uit de zwembaden te weren. “Het lijkt erop dat de wereld niets heeft geleerd sinds de Oostduitsers deden wat ze deden.”

Het huidige Duitse onderzoek levert achteraf bewijs, op basis waarvan de Amerikanen en Australiërs 'verloren' medailles willen terugeisen. Wat de Chinezen betreft, zou die mogelijkheid achteraf ook moeten worden geschapen, zo meent Forbes Carlisle, lid van het anti-dopingcomité van de zwemcoaches. “We moeten bloedmonsters invriezen. Als er nu geen test voor bepaalde stoffen bestaat, dan is die er mogelijk wel over vijf jaar. De bedriegers moeten zich ervan bewust zijn dat de tijd ze zal krijgen.”

Het publiek in Perth wordt opgeroepen de rug naar het podium te keren als een Chinese victorie viert. Amerikanen willen controles in China financieren, terwijl sporters in eigen land hun gang kunnen gaan. Wantrouwen is haat geworden, hypocrisie viert hoogtij. Amper vraagt iemand zich af waarom de Chinese golven hoger en grilliger zijn dan die van de DDR destijds. Slechts dankzij dope? Of wordt er in China (daarnaast) harder en effectiever getraind? Gemakshalve wordt voorbij gegaan aan culturele aspecten. Zoals de grote weerbaarheid van Chinese vrouwen die keihard moeten werken in een ondergeschikte maatschappelijke rol. De 2000 jaar oude medische wetenschap waarin gebruik wordt gemaakt van 5000 natuurkruiden wordt met scepsis bekeken. Net zoals middelen als acapunctuur, hi gong en tai chi, die de eenwording van lichaam en geest bevorderen en zouden bijdragen aan de superioriteit van de Chinese atletes.

In hun blinde woede discrimineren Australiërs en Amerikanen zonder omwegen een immense bevolkingsgroep. En ze shockeren Chinese winnaars die, net als bij hun voorgangers uit de DDR het geval was, vermoedelijk niet eens weten wat er werkelijk met ze gebeurt. Door de concurrentie aan de schandpaal genageld, door eigen volk als wegwerpartikel misbruikt. Want lang houdt niemand de inderdaad rigide trainingsbelasting vol.