pop

AMSTERDAM - Eén ding moet je Coolio nageven: hij doet nooit wat je verwacht.

Op de cd 'Gangsta's paradise' is ondanks de titel geen hardcore 'gangsta-rap' te vinden. Wel supercommerciële rap die net zoveel met funk en easy listening te maken heeft als met hiphop. En ook wie in Paradiso een concert verwachtte dat net zo glad zou verlopen als de muziek van Coolio klinkt, kwam bedrogen uit.

Zo begon het enige Nederlandse optreden afgelopen woensdag niet met Coolio's succesvolle handelsmerk - een makkelijk in het gehoor liggende potpourri van rap, funk en soul - maar stond er het eerste half uur zeer basale hiphop op het menu. De raps van Coolio en zijn drie collega-rappers werden alleen ondersteund door de kale beats van de dj en maakten door het gebrek aan scherpte weinig indruk. Met de komst van de overige bandleden leek het feest te kunnen beginnen. Maar amper zat de stemming erin of talloze interrupties legden de show keer op keer stil. Het ene moment had Coolio een kwartier nodig om de bandleden aan het publiek voor te stellen, dan weer werd er naar een bezoeker gezocht die zijn boodschap in het 'Danish' kon vertalen. En koud was het concert hervat of de muzikanten stormden alweer het podium af, terwijl de drummer pistoolschoten op zijn instrument imiteerde. Uiteindelijk bracht de hit 'Gangsta's paradise' het enthousiasme van het publiek op peil; maar toen was het al te laat om nog van een meeslepend concert te kunnen spreken.

Maar zelfs als Coolio de vaart er in gehouden had, was het optreden geen succes geweest. De 31-jarige rapper is in zekere zin het acceptabele gezicht van de hiphop. Hij overleefde een ganglidmaatschap en een crackverslaving om via zijn muziek een moderne versie van de Amerikaanse droom waar te maken: van crack-head tot miljonair. Zijn debuutalbum 'It takes a thief' werd platina en de opvolger 'Gangsta's paradise' is hard op weg die status te overtreffen. Maar de prijs voor de commercie is hoog. Zijn raps zijn aanzienlijk minder militant dan die van veel andere rappers. Bovendien strooit niemand zo gul met andermans hits als Coolio. 'Gangsta's paradise' steunt zwaar op Stevie Wonders 'Pastime paradise', zoals 'A thing goin' on' wordt doorspekt met flarden van 'Me and mrs. Jones' van Billy Paul. Zozeer dat in Paradiso de vraag rees of Coolio's songs nieuwe nummers zijn, of handig gerecyclede oude hits.