Journalist De Vries

Het enige echte schandaal rond de persoon van Journalist Peter R. de Vries betreft niet de manier waarop hij de dubieuze inhoud van gestolen diskettes in zijn tv-programma heeft uitgemolken, maar de reacties die de uitzending bij sommige van zijn collega's heeft opgeroepen: de hysterie en hatelijkheid die Journalist de Vries ten deel is gevallen heeft een voor Nederlandse begrippen zeldzame intensiteit bereikt. Met als dieptepunt het verbijsterende commentaar in Trouw van verleden week dat stelde dat De Vries zich maar geen journalist meer moet noemen.

Journalist Peter R. de Vries is in zijn programma niet vies van ronkende presentatie en dompelt graag de feiten die hij de RTL 4-kijkers voorschotelt in een extra saus. Het is misschien de tol die aan een visueel medium betaald moet worden om complexe zaken voor een breed publiek enigszins toegankelijk te maken. Twee weken geleden is Journalist De Vries kennelijk te ver gegaan. Zijn gestolen LRT-diskettes bleken niet meer te bevatten dan kroegpraatjes van louche politie-informanten. Desondanks heeft De Vries het onderste uit deze bijna lege kan willen lepelen. Het was toch al mooi genoeg dat hij in een handomdraai aan dit geheime politiemateriaal kon komen, daarmee aantonend hoe incompetent de LRT was?

De misstap van Journalist De Vries heeft onmiddellijk geleid tot een ongekende jacht op zijn persoon. Op zich is dit ook niet ook niet zo verwonderlijk. Het journalistieke wereldje wordt voor een flink deel door jaloerse bleekscheten bevolkt die de zon niet kunnen verdragen omdat ze amper van hun veilige redactie durven te sluipen. Je kunt Journalist De Vries ijdel en arrogant vinden, of aan zijn misdaadverslaggeving een broertje dood hebben, maar één ding moet wel gezegd worden: hij is het prototype, het archetype van de gedreven journalist die met zijn volgende onderwerp naar bed gaat en altijd in de weer is om exclusieve informatie te bemachtigen. Een consciencieuze en integere verslaggever uit de donkere kelders van de samenleving.

Dat zijn ego zijn huidige indrukwekkende omvang heeft gekregen, is vrij logisch. Hij heeft in de loop der jaren zoveel scoops verzameld en zoveel incompetente en gemakzuchtige collega's hebben zijn pad gekruist, dat hij daaraan een zeker superioriteitsgevoel heeft overgehouden. Wie zoveel energie in zijn werk steekt, maakt wel eens een faux-pas. Maar dit is nog geen reden om van deze gepersonificeerde oer-journalist een paria te maken.

Ik wil zeker niet als pleitbezorger van Journalist Peter R. de Vries fungeren, maar juist doordat zijn drang tot popularisering mij soms mateloos irriteert, voel ik me vrij hem de perskaart terug te geven die een wereldvreemde Trouw-commentator hem heeft willen ontnemen. Hoe kan iemand het trouwens in zijn hoofd halen zulke onzin op te schrijven en uitmaken wie zich wel of niet journalist mag noemen? En dan heb je ook nog die kwal van de NRC-tv-pagina die zijn giftige gelatine nooit heeft gelucht en zich dag en nacht in een muffe hoek in zijn tv-stoel verschanst, schietend op alles wat een beetje menselijk lijkt te zijn.

Deze zure gelei die zich Frits Abrahams noemt, verweet Journalist De Vries dat hij, in het programma 'Het Lagerhuis' van de Vara, Marcel van Dam 'met veel verbaal geweld onder de gordel' probeerde te raken. De wereld op zijn kop! Mag je Marcel van Dam, wanneer hij jou 'nodeloze sensatiezucht' verwijt, niet helpen herinneren dat hij met een knikker op een limonadefles heeft geschoten om de kijker te doen geloven dat Exota-luchtbelletjes gevaarlijk konden zijn? Trouwens, heeft Marcel van Dam nog een perskaart in zijn portefeuille?