Onderwijsstaking

Een werkweek van 28 lesuren lijkt op zichzelf niet onredelijk. Maar wie bedenkt wat er zo al meer bij komt kijken, kan er slechts begrip voor hebben dat de leraren in het voortgezet onderwijs er zo langzamerhand genoeg van hebben. Morgen leggen zij (althans een deel van hen) het werk neer.

Het is een actie tegen de werkdruk die in de loop der jaren alleen maar zwaarder is geworden. Onder normale omstandigheden moest de leerkracht bij de 28 uur al heel wat uurtjes optellen voor de voorbereiding van lessen, vergaderingen en dergelijke. De laatste jaren komt daarbij nog eens het hoofdstuk permanente reorganisatie.

Zo heeft alleen al de invoering van de basisvorming veel extra werk met zich meegebracht. Inmiddels is nu ook het 'studiehuis' in de bovenbouw van het voortgezet onderwijs aan bod en tegelijk moest er ook nog eens fors bezuinigd worden, wat in de praktijk meestal neerkwam op een absurde, tijd en energievretende schaalvergroting. Tel uit je winst.

Bedenk voorts dat deze extra werkdruk vooral op de schouders van jonge leerkrachten terecht is gekomen. De ouderen lieten het, terecht overigens, vaak afweten. De jongeren moesten vaak wel, al was het maar omdat hun inkomen inmiddels zoveel lager is geworden. De eis om de werkdruk te willen verlichten is daarom alleszins gerechtvaardigd.

Toch is het een ongelukkige actie. Zij richt zich tegen schoolbesturen die deze eisen om financiële redenen onmogelijk kunnen inwilligen. Gaan ze toch akkoord dan betekent het dat ze met minder leerkrachten dezelfde lesuren zullen moeten draaien. De bonden hebben steken laten vallen in het overleg met de minister en proberen langs deze omweg toch hun zin te krijgen. Welwillend geredeneerd proberen ze met een kromme stok een rechte klap uit te delen.

Fraai is anders.