In Nederland de eenzaamheid, in Israël de spanning

Arsenal 8: Voetbal om te vergeten. NPS. Ned. 3, 20.00 uur.

In de uitzending worden vooral de persoonlijke verhalen van de twintig sporters die lid zijn van de voetbalploeg belicht. In de competie staan ze op de laatste plaats maar geen van de twintig lijkt dit feit te storen. Het voetballen is slechts een bindmiddel tussen de mannen. De documentaire gaat dan ook allerminst over voetbal maar vooral over de melancholie en het heimwee naar Israël dat ze ertoe bracht een eigen voetbalclub op te richten. Voor sommigen lijkt de club zonder meer een redding van de eenzaamheid.

De geschiedenissen van de twintig spelers die bijna allemaal rond de veertig zijn, zijn zeer verschillend maar ze hebben gemeen dat ze nooit echt geworteld zijn in Nederland. Ze spreken liever Hebreeuws dan Nederlands en zoals een speler het uitdrukt, ze voelen zich voor 75 procent Israëliër en voor de rest kan het ze niet schelen.

Een aantal spelers van Arsenal 8 heeft een poging gedaan te wortelen in Israël maar dat lukte niet altijd. Wie het wel lukte, bezoekt op vakantie in Nederland altijd de voetbalclub. Maar niet Iedereen kan wennen aan de spanning die het leven in Israël met zich meebrengt. Wat blijft dan over? “Hier de eenzaamheid en daar de spanning,” vertelt een speler die na twee jaar terugkwam uit Israël. Terug op de vertrouwde voetbalclub wordt dat doorgesproken. De speler blijft wonen in Nederland maar zijn hart blijft in Israël. “Je ligt in bed met de een en droomt van de ander,” is de conclusie van de medespelers. “We voelen ons kinderen van gescheiden ouders,” aldus Shimon Schabracq, de initiatiefnemer van de voetbalclub.

Voetballen is voor hen veel meer dan een spelletje. De spelers hebben het nodig. Linksbuiten Beni Amar: “Als ik voetbal vergeet ik alles. Na afloop ben ik helemaal opgekikkerd. Dan voel ik een grote opluchting. Dat geeft me de kracht en moed om door te gaan.”

Regisseur Izzy Abrahami kwam zelf op zijn tiende als vluchteling uit Bulgarije naar Israël. Hij vocht in twee oorlogen en verliet Israël op zijn 25e om de wereld te zien en woonde sindsdien in Ierland, Nederland, de Verenigde Staten en Israël. Samen met producent Erga Netz maakte hij een heel vriendelijke documentaire over het voetbalteam. Jammer is dat er zoveel emoties en verhalen in de 55 minuten durende documentaire zijn gestopt. Een grote verscheidenheid aan beelden, sommige interviews worden begeleid met beelden van schapen direkt gevolgd door opnamen van de training, maakt het geheel wat onrustig.

Voor de inhoud geldt dat helaas ook een beetje. De training, het heimwee, de oorlog van '67 en de verschikkelijke herinneringen daaraan, een overval op de juwelierswinkel van een van de spelers, de verhouding met de Nederlanders, een knieblessure, het loopt allemaal door elkaar en dat ontkracht de documentaire weer.