De Smet versus Visser: één staat tot twintig

Met het lied 'Tegen beter weten in', op muziek van Martijn Breebaart en vertolkt door Marjolijn Touw, won Peter de Smet in het voorjaar van 1995 het eerste 'Nationaal Tekstschrijversconcours'. De apotheker uit Alphen a/d Rijn hoopte via publiciteit rond die prijs zijn gevulde map met liedteksten opengelegd te hebben voor professionele afnemers. Toen zich niemand meldde, vond hij het toch zonde om het boek weer dicht te slaan, zocht een sponsor in zijn apothekersbranche en zette twaalf van zijn liedjes op de cd ALLEMAAL MENSEN (info via telefoonnummer 0172-444.139). Peter de Smet en muzikanten en zangers uit zijn eigen omgeving voeren ze zelf uit, aangevuld met de professionele vocalisten Marjolijn Touw, Paul de Munnik en Mylène d'Anjou, die de helft van het repertoire voor hun rekening nemen.

Peter de Smet, die behalve alle teksten (uitgezonderd een gedicht van Ed. Hoornik) ook veelal de muziek componeerde, is een getalenteerde nieuwkomer, maar beschikt, tekstueel noch muzikaal, over een eigen stijl. Sommige liedjes zijn zelfs hinderlijk sentimenteel en bovendien niet bijster origineel wat thematiek en uitwerking betreft. De pastiche op Drs. P is ronduit flauw. Slechts een paar liedjes ontstijgen de middelmaat, mede door de sterke zang (van De Munnik en d'Anjou) of een fraai arrangement (van Martijn Breebaart). Slechts één lied springt er echt uit: het lied over onvrijwillige kinderloosheid, waarmee Marjolijn Touw die tekstschrijverscompetie won. Alleen die opname maakt deze cd waardevol.

Van zeer grote waarde is elke nieuwe cd van Joop Visser, dus ook zijn zesde, getiteld: GEFELICITEERD (¿ 32,50 op giro 444.88.15 t.n.v. Joop Visser te Haarlem). De theateroptredens die ik van hem bijwoonde na zijn laatste geluidsdrager, van drie jaar geleden, bevatten steeds veel nieuw repertoire. Een paar van mijn favorieten daarvan moet ik helaas op deze cd missen.

In de twintig liedjes die er wel op terechtkwamen en die hij zoals altijd opnam in eigen omgeving en met alleen zijn gitaar, vervolgt Visser zijn thematische liedjesreeksen. Dat zijn de 'aardrijkskundige serie' (met onder meer een lyrische ode aan het water in Leiden en een heerlijk vals spotlied op het dorp Montfoort), de serie 'het bedrijfsleven' ('Werken lukte nooit zo goed, maar nu vertelt-ie hoe het moet: onze Jan is manager geworden'), 'de sponsorserie' ('Van Camel krijg je kanker'), 'de politieke serie' ('Alles op '-ma' is mafia; alles op '-kok' is leugenbrok; alles op '-stein' is rookgordijn') en 'de mediaserie' ('De Dikke Man is dood').

Ook uit de 'romantische serie' koos hij een vijftal nieuwe liedjes, variërend van het gewiekst-komische 'Denk om je condoom' tot de schrijnende wanhoop die doorklinkt in het lied 'Je hebt me gebruikt', met regels als 'Kom toch terug, ik weet dat je deugt; kom toch terug, dan worden we gelukkig'. Dat laatste lied maakte in het theater deel uit van een ontroerende cyclus over het verlies van een geliefde, waaruit hij voor de 'romantische serie' van deze cd helaas maar twee liedjes selecteerde.

Helaas, omdat Visser juist met dat repertoire aantoont, dat hij zich vormelijk en inhoudelijk nog altijd vernieuwt en verbreedt. Liep zijn muzikaal en tekstueel veelzijdige werk al uiteen van poëtisch tot cabaretesk en van onschuldig tot maatschappijkritisch, de laatste jaren krijgt ook de hilarische kant een absolute tegenpool via de pure tragiek. Ik vind dat een intrigerende ontwikkeling, die hopelijk doorzet. Ik zie dan ook met belangstelling uit naar wat er, in theater en op cd en hopelijk ooit eens in boekvorm, nog aan literair liedwerk van hem volgt.